امروز با حضور رونالدو در جام جهانی خداحافظی میکنیم؛ نه با خود رونالدو. مردی که با پشتکار، اراده و عطش سیریناپذیرش به الگوی نسلهای مختلفی تبدیل شد و بارها فوتبال را به وجد آورد.
به گزارش ایرنا، لحظات پایانی دیدار اسپانیا و پرتغال، بیشتر به یک خواب تلخ شباهت داشت؛ گلی که ماتادورها در واپسین ثانیههای وقتهای تلفشده نیمه دوم به ثمر رساندند، نهتنها حکم صعود اسپانیا را امضاء کرد، بلکه پایان رویای کریستیانو رونالدو برای فتح جام جهانی را نیز رقم زد. گل دیرهنگام اسپانیا، به معنای حذف پرتغال از جام جهانی ۲۰۲۶ و احتمالاً آخرین حضور بزرگترین ستاره تاریخ فوتبال این کشور در این رقابتها بود؛ و چه بد که این اتفاق رخ داد و میلیونها بیننده را تحت تأثیر قرار داد.
اشکها خیلی زود جاری شد؛ قلبها شکست و هواداران رونالدو و فوتبال، لحظات تلخی را تجربه کردند. تماشای گریههای ستارهای که سالها شادی پس از گلش به یکی از تصاویر ماندگارِ فوتبال جهان تبدیل شده بود، بسیار دردناک بود؛ حتی برای هواداران لیونل مسی. شاید به این دلیل که آنها نیز بهخوبی میدانند اسطوره آرژانتینی در سالهای پایانی فوتبالش قرار دارد و احتمالاً او نیز بهزودی آخرین جام جهانی خود را پشت سر خواهد گذاشت. اشکهای رونالدو، تصویری از خداحافظی مسی را در ذهن بسیاری زنده کرد؛ فیالبداهه و در صدم ثانیه.
رونالدو هنوز تصمیمی درباره خداحافظی از بازیهای ملی نگرفته، اما پرونده او در جامهای جهانی بسته شده؛ آن هم به تلخترین شکل ممکن. بازیکنی که نزدیک به دو دهه، بخش بزرگی از خاطرات فوتبال جهان را ساخت، حالا بدون تحقق بزرگترین آرزو و هدف فوتبالیاش، از مهمترین تورنمنت جهان کنار میرود. لشکر پرتغال که سالها روی کاکل او میچرخید، این بار بدون جام و با حسرتی بزرگ راهی خانه شد.
ستاره ۴۱ ساله پرتغال، پرافتخارترین فوتبالیست تاریخ کشورش است؛ پنج توپ طلا، چهار کفش طلای اروپا، ۳۷ جام قهرمانی، پنج لیگ قهرمانان اروپا، هشت قهرمانی لیگ، یک قهرمانی اروپا و دو عنوان لیگ ملتهای اروپا، تنها بخشی از افتخارات اوست. در میان همه این جامها و افتخارات، جای جام جهانی خالی مانده است؛ تنها جامی که دستان کریستیانو رونالدو هرگز لمساش نکرد. او فصلهای درخشانی از تاریخ فوتبال را نوشت، اما نتوانست مانند رقیب بزرگش، لیونل مسی، جام جهانی را بالای سر ببرد؛ حسرتی که برای همیشه در کارنامه ورزشی او باقی خواهد ماند.
اکنون تنها یک سؤال باقی مانده است؛ آیا رونالدو از بازیهای ملی خداحافظی خواهد کرد یا همچنان پیراهن سرخ و سبز پرتغال را بر تن خواهد کرد؟ پاسخ این پرسش را فقط خودش میداند، اما یک واقعیت تغییر نمیکند؛ در جام جهانی دیگر قابی از کریستیانو رونالدو نخواهیم بود؛ به همین اندازه کوتاه و غمانگیز.
امروز با حضور رونالدو در جام جهانی خداحافظی میکنیم؛ نه با خود رونالدو. مردی که با پشتکار، اراده و عطش سیریناپذیرش به الگوی نسلهای مختلفی تبدیل شد و بارها فوتبال را به وجد آورد. او شاید دیگر در جام جهانی نباشد، اما هنوز میتوان درخششاش را در فوتبال باشگاهی تماشا کرد. آقای رونالدو، فراموشت نخواهیم کرد؛ بدونِ جام جهانی هم قهرمانِ میلیونها هوادار فوتبال هستی.