عصرایران- در سالهای ابتدایی دهه ۱۹۶۰، پیش از آنکه انسان قدم روی ماه بگذارد، مهندسان هوافضا در تلاش بودند تا تجهیزات مورد نیاز برای زندگی و کار در محیط فضا را توسعه دهند. یکی از مهمترین چالشها، طراحی لباسی بود که بتواند فضانورد را در برابر خلأ، تغییرات شدید دما و نبود اکسیژن محافظت کند و در عین حال امکان حرکت و انجام فعالیتهای پیچیده را فراهم سازد.
شرکت Grumman که بعدها بهعنوان سازنده ماهنشین برنامه آپولو شناخته شد، در همین دوره روی مجموعهای از طرحهای آزمایشی لباس فضایی کار کرد. یکی از این پروژهها لباس Grumman 84865 بود که بر پایه ایدههای اولیه شرکت Republic Aviation شکل گرفته بود.
این لباس تنها یک پوشش محافظ نبود، بلکه بهعنوان یک سامانه مستقل برای پشتیبانی از فضانورد طراحی شده بود. در ساختار آن، تجهیزاتی مانند منبع هوا و سامانه تأمین انرژی در نظر گرفته شده بود تا امکان فعالیت طولانیتر فضانورد خارج از فضاپیما فراهم شود. چنین رویکردی نشان میداد که طراحان از همان سالها به دنبال ساخت لباسهایی بودند که بتوانند نقش یک فضاپیمای کوچک شخصی را برای انسان ایفا کنند.
یکی از آزمایشکنندگان این لباس، دک اسلیتون، از اعضای گروه مشهور مرکوری ۷ بود. او پس از انتخاب برای برنامه فضایی آمریکا، به دلیل یک مشکل قلبی از انجام مأموریتهای اولیه بازماند، اما بعدها به یکی از چهرههای کلیدی برنامههای فضایی ناسا تبدیل شد. آزمایش این لباس توسط او به مهندسان کمک کرد تا محدودیتهای طراحی و نیازهای واقعی فضانوردان را بهتر بررسی کنند.
اگرچه Grumman 84865 هرگز وارد مرحله تولید عملیاتی نشد و فضانوردی آن را در یک مأموریت واقعی به کار نبرد، اما تجربههای بهدستآمده از چنین طرحهایی در توسعه نسلهای بعدی لباسهای فضایی مؤثر بود. مهندسان از این پروژهها برای شناخت بهتر چالشهایی مانند وزن لباس، میزان تحرک، تأمین اکسیژن و افزایش ایمنی فضانوردان استفاده کردند.
امروزه Grumman 84865 بهعنوان یکی از نمونههای تاریخی دوران پیش از آپولو شناخته میشود؛ دورهای که شرکتهای هوافضایی با آزمایش طرحهای گوناگون تلاش میکردند شکل نهایی لباس فضایی آینده را پیدا کنند. این لباس هرگز به ماه نرسید، اما بخشی از مسیر فناوری بود که در نهایت انسان را به سطح ماه رساند.