صفحه نخست

عصرايران دو

فیلم

پادکست

ورزشی

بین الملل

فرهنگ و هنر

علم و دانش

گوناگون

صفحات داخلی

کد خبر ۱۱۸۰۷۰۲
تاریخ انتشار: ۱۹:۵۸ - ۰۶ مرداد ۱۴۰۵ - 28 July 2026

بلندترین آسانسور روباز جهان؛ سازه ای شیشه ای که به دل صخره های چسبیده است (+تصاویر)

آسانسور بایلونگ در پارک ملی ژانگجیاجی چین، با ارتفاع 326 متر، تنها در 92 ثانیه گردشگران را به فراز صخره های عظیم منطقه وولینگ یوان می رساند؛ شاهکاری مهندسی که رکورد بلندترین آسانسور روباز جهان را در اختیار دارد.

عصر ایران - آسانسور بایلونگ (صد اژدها) در پارک ملی ژانگجیاجی چین، یکی از شگفت انگیزترین سازه های مهندسی جهان به شمار می رود. این آسانسور شیشه ای دوطبقه که به دیواره صخره های منطقه وولینگ یوان متصل شده، با ارتفاع 326 متر عنوان بلندترین آسانسور روباز جهان را در اختیار دارد. منطقه وولینگ یوان به دلیل بیش از 3000 ستون و قله کوارتز-ماسه سنگی، که ارتفاع بسیاری از آن ها از 200 متر فراتر می رود، شهرت جهانی دارد.

ساخت آسانسور بایلونگ با سرمایه گذاری حدود 20 میلیون دلار در اکتبر 1999 آغاز شد و این سازه در سال 2002 به روی عموم گشوده شد. از مجموع ارتفاع 326 متری آن، 154 متر در دل صخره قرار گرفته و 172 متر دیگر به صورت سازه فولادی نمایان در امتداد دیواره کوه ساخته شده است. سه آسانسور شیشه ای این مجموعه به صورت موازی فعالیت می کنند و نمایی پانوراما از چشم انداز منحصر به فرد پارک ملی ژانگجیاجی را در اختیار بازدیدکنندگان قرار می دهند.

پس از ارتقای فنی در سال 2015، زمان صعود آسانسور به سکوی یوانجیاجی به تنها 1 دقیقه و 32 ثانیه کاهش یافت؛ مسیری که پیش از آن حدود 2 ساعت پیاده روی در مسیرهای کوهستانی زمان می برد. همین سال، کتاب رکوردهای گینس آسانسور بایلونگ را به عنوان بلندترین آسانسور روباز جهان به ثبت رساند. این مجموعه همچنین بلندترین آسانسور دیداری دوطبقه جهان است و از آن به عنوان یکی از سریع ترین آسانسورهای مسافربری با بیشترین ظرفیت جابه جایی مسافر یاد می شود. هر یک از کابین های آن ظرفیت حمل 50 مسافر یا 4900 کیلوگرم را دارند.

ساخت این آسانسور در یکی از ارزشمندترین مناطق طبیعی چین از همان ابتدا با بحث ها و انتقادهای زیست محیطی همراه بود. برخی کارشناسان معتقد بودند احداث چنین سازه ای در محدوده یک میراث جهانی می تواند به چشم انداز طبیعی منطقه آسیب برساند. با این حال، فعالیت آسانسور در سال های 2002 تا 2003 برای حدود 10 ماه نه به دلایل زیست محیطی، بلکه به دلیل بررسی های ایمنی مرتبط با زلزله خیز بودن منطقه متوقف شد.

حامیان این پروژه معتقدند راه اندازی آسانسور بایلونگ در نهایت به حفاظت بهتر از منطقه کمک کرده است. با امکان انجام بازدیدهای یک روزه، بسیاری از گردشگران دیگر نیازی به اقامت شبانه در پارک نداشتند و در نتیجه تعداد قابل توجهی از هتل ها و مهمان پذیرهای داخل منطقه جمع آوری شد؛ اقدامی که به کاهش فشار بر محیط زیست و حفاظت از چشم انداز طبیعی وولینگ یوان کمک کرده است.

تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی

ارسال به تلگرام