عصر ایران - تصاویر به اشتراکگذاشتهشده از فضاهای داخلی در شهر لیسبون، نمونههای برجستهای از زیباترین درهای داخلی مجهز به سبک هنری آرت نوو را به تصویر میکشند. این آثار با بهرهگیری از خطوط منحنی، شیشههای رنگی منقوش و قاببندیهای چوبی ظریف، نمایانگر اوج خلاقیت و هنر معماری در این منطقه هستند.
آرت نوو یا هنر نو یک جنبش هنری و معماری بود که در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 شکل گرفت و هدف آن ایجاد سبکی تازه و متفاوت از سنت های تاریخی گذشته بود. این سبک به جای تقلید از معماری کلاسیک، گوتیک یا رنسانس، بر الهام از طبیعت، فرم های گیاهی، خطوط منحنی، حرکت و ترکیب هنر با زندگی روزمره تاکید داشت.
در معماری آرت نوو، ساختمان تنها یک سازه کاربردی نبود، بلکه مانند یک اثر هنری طراحی می شد. معماران این سبک تلاش می کردند تمام اجزای بنا، از نمای ساختمان و پنجره ها گرفته تا مبلمان، نرده ها، چراغ ها و تزئینات داخلی، هماهنگ و یکپارچه باشند.
استفاده گسترده از خطوط منحنی و سیال به جای خطوط خشک و هندسی
الهام از گیاهان، گل ها، پیچک ها و فرم های طبیعی
استفاده از مصالح جدید مانند آهن، شیشه و بتن در کنار تزئینات هنری
طراحی پنجره های بزرگ، شیشه های رنگی و جزئیات دست ساز
ترکیب معماری، نقاشی، مجسمه سازی و طراحی داخلی
جنبش آرت نووو حدود سال 1890 در اروپا ظهور کرد و در فاصله سال های 1890 تا 1914 به اوج محبوبیت خود رسید. این سبک پیش از آغاز جنگ جهانی اول، در بسیاری از کشورهای اروپایی رواج داشت، اما پس از جنگ جهانی اول و ظهور سبک های مدرن مانند مدرنیسم و آرت دکو به تدریج جایگاه خود را از دست داد.
از مشهورترین معماران این جنبش می توان به آنتونی گائودی در اسپانیا، ویکتور اورتا در بلژیک و هکتور گیمار در فرانسه اشاره کرد. به طور خلاصه، آرت نوو تلاشی بود برای نزدیک کردن هنر، معماری و طبیعت و ایجاد سبکی تازه که از گذشته فاصله بگیرد و با روحیه عصر صنعتی هماهنگ شود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی