عصرایران ؛ رضا غبیشاوی - فیلم مصاحبه تصویری با پزشکیان رئیس جمهوری در دومین سالگرد آغاز به کار او از صداوسیما پخش شد.
1 - این بار برخلاف رویه قبلی، از مجریان صداوسیما خبری نبود. اعتراض غیرمستقیم به صداوسیما که نه در قالب رسانه رسمی یا حرفه ای یا ملی بلکه این روزها به تریبون اقلیت تندرو تبدیل شده و هر روز تیغ سانسور آن کسی را می نوازد. روزی در سخنرانی رئیس جمهوری دست می برند و روزی دیگر مصاحبه رئیس مجلس را ناگهان قطع می کنند. در خبر و گزارش و تحلیل هم سال هاست فعالیت حرفه ای را فراموش کرده اند و مخاطبان و حتی مسوولان را از خود رانده اند.
با این حال افرادی که با پزشکیان مصاحبه یا بهتر بگوییم سوال می کردند مخفی بودند تصویری از آنها دیده نمی شد و به اصطلاح پشت دوربین بودند و تنها پزشکیان در کادر تصویر نمایان بود. قابل حدس است افراد حاضر برای طرح سوال از رسانه های نزدیک به دولت یا زیرمجموعه دولت انتخاب شده اند. برخی آنها را هم می توان از صدایشان شناخت.
کنار گذاشتن کارمندان صداوسیما که در پوست خبرنگار در مقابل رئیس جمهوری حاضر می شدند کار صحیح و حرفه ای است اما چرا تصویر مصاحبه کنندگان پخش نمی شود و پشت پرده قرار گرفته اند؟ اگر خبرنگار هستند چرا تصویر چهره آن پخش نمی شود و اگر خبرنگار نیستند در این جایگاه چه می کنند؟
حرفه ای این بود که تصویر مصاحبه کنندگان هم پخش می شود.
2- چرا از خبرنگاران شناخته شده و روزنامه نگاران مستقل رسانه های بخش خصوصی برای گفتگو با رئیس جمهوری دعوت نشد؟
در قالب فعلی، نه با یک مصاحبه حرفه ای رسانه ای بلکه با گفتگوی تبلیغاتی - روابط عمومی روبه رو هستیم که با سوالات معمولی، غیرچالشی و غیرانتقادی همراه شد.
این مصاحبه، با وجود داشتن جملات کلیدی، مهم و جذاب اما در کل، قابل قبول نبود و نزدیک به کلیشه ای بود. نه تصمیمات و عملکرد دولت زیرسوال رفت و نه از حال و آینده چیزی برای مخاطب داشت؛ نه از تورم و اقتصاد سوالی مطرح شد نه انتقادات مردم از دولت و رئیس جمهوری پرسش شد بلکه سوال کنندگان بیشتر نقش یادآوری سرفصل ها را برای سخنرانی رئیس جمهوری داشتند.
با این حال لحن مردمی و بدون تکلف پزشکیان، فضای غیررسمی مصاحبه و روایت صادقانه او از حوادث و اتفاقات، از نقاط مثبت این مصاحبه بود که با مخاطبان ارتباط برقرار می کرد.
همچنان جای خالی مصاحبه رئیس جمهوری و وزیران با روزنامه نگاران مستقل رسانه های بخش خصوصی خالی است. عجیب اینجاست که رئیس جمهوری و وزیران با رسانه های خارجی و غربی و آمریکایی به راحتی و باز و بدون محدودیت، مصاحبه می کنند اما وقتی به داخل می رسند از مصاحبه با روزنامه نگاران رسانه ای غیردولتی و غیرحکومتی داخلی خودداری می کنند.