هسته اهریمنی، نامی مخوف برای قطعه پلوتونیومی پروژه بمب اتمی آمریکا، پس از دو حادثه مرگبار در آزمایشگاه لس آلاموس به نمادی از خطرات مهارنشده عصر هستهای تبدیل شد.
به گزارش گجت نیوز، پروژه منهتن هسته پلوتونیومی-گالیمی را برای ساخت سومین بمب اتم طراحی کرد، اما پس از تسلیم ژاپن، این هسته در آزمایشگاه لس آلاموس برای آزمایشهای هستهای نگهداری شد. هسته مذکور به دلیل ماهیت ناپایدار و خطرناک خود، Demon Core یا هسته اهریمنی نام گرفت؛ رویدادی که خطرات غیرقابل پیشبینی علم را نشان داد.
در تاریخ ۲۱ اوت ۱۹۴۵، اولین حادثه مرگبار با هسته اهریمنی رخ داد. دکتر هروتونه هری کریکور داغلیان جونیور، هنگام مونتاژ مجموعه بحرانی با آجرهای کاربید تنگستن، بهطور تصادفی آجر را روی هسته انداخت و آن را به حالت بحرانی فوری رساند. او با قرار گرفتن در معرض ۵۱۰ رِم تابش رادیواکتیو، ۲۵ روز بعد بر اثر سندروم حاد پرتوگیری جان باخت. رابرت جی. همرلی، نگهبان ارتش در نزدیکی محل، دوز ۵۰ رِم دریافت کرد و ۳۳ سال بعد بر اثر سرطان خون درگذشت.
دومین حادثه مرگبار در ۲۱ مه ۱۹۴۶، در حین آزمایش گروه بزرگتری از دانشمندان رخ داد. هسته شیطان این بار در دو پوسته بریلیومی قرار داشت. دکتر لوئیس الکساندر اسلوتین، هنگام پایین آوردن پوسته بالایی، با لغزش پیچگوشتی باعث تماس دو نیمکره و آغاز مجدد شکافت هستهای شد.
در این حادثه هشت نفر در معرض سطوح مختلف تشعشع قرار گرفتند؛ از جمله دکتر اسلوتین با دوز ۲,۱۰۰ رِم که کمتر از دو هفته بعد بر اثر سندروم حاد پرتوگیری درگذشت، و هفت نفر دیگر جراحات مختلفی متحمل شدند. پس از این فاجعه، هسته رسماً «هسته اهریمنی» نام گرفت و سپس ذوب شد تا برای ساخت سلاحهای هستهای آینده به کار رود.