جت جنگنده مشهور و همهکاره آمریکایی F-16 از زمان ورود به خدمت در سال ۱۹۷۹ تواناییهای خود را در ماموریتهای گوناگون ثابت کرده است. این هواپیما که ابتدا با تاکید بر چابکی طراحی شد، سرعت ۲ ماخ را به عنوان معیاری بالا برای جتهای همرده تعیین میکند. حال سؤال اینجاست که در میان هواپیماهای جنگی جهان، کدامیک توانستهاند از این معیار عبور کرده و در لیست سریعترین جتها قرار بگیرند؟ در ادامه به معرفی ۵ نمونه میپردازیم.
به گزارش گجت نیوز، جنگنده F-15E استرایک ایگل (F-15E Strike Eagle) که از سال ۱۹۷۶ عملیاتی شد، با دو موتور پرات اند ویتنی F100-PW-220 یا ۲۲۹ نیروی محرکه خود را تامین میکند. این جنگنده با سرعت بیش از ۲٫۵ ماخ بهطور قابل توجهی سریعتر از F-16 است. F-15E بهعنوان یک هواپیمای حمله هوا به زمین طراحی شده، اما قابلیتهای هوا به هوا نیز دارد و برای نبردهای طولانی و نفوذ به عمق خاک دشمن ساخته شده است.
اف-۱۴ تامکت (F-14 Tomcat)، جنگنده افسانهای نیروی دریایی آمریکا که از سال ۲۰۰۶ بازنشسته شد، پیش از F-16 و F-15 وارد خدمت شد. این جنگنده حامل با سرعت ۲٫۳۴ ماخ پرواز میکرد. با سابقه عملیاتی در جنگ ویتنام و هر دو جنگ خلیج فارس، اف-۱۴ در فیلمهای «تاپ گان» نیز مشهور شد. جالب است بدانید در جنگ ایران و عراق، جنگنده F-14 ایرانی حدود ۱۵۰ پیروزی هوایی را رقم زد.
میگ-۳۱ فاکسهوند (MiG-31 Foxhound)، یک رهگیر مافوق صوت روسی است که به چابکی شهره نیست، اما سرعت خیرهکننده ۲٫۸۳ ماخ دارد. این جنگنده نسل چهارم شوروی که در سال ۱۹۸۱ وارد خدمت شد، جایگزین میگ-۲۵ شد. از ویژگیهای پیشرفته آن میتوان به رادار آرایه فازی اشاره کرد که قادر به ردیابی همزمان ۱۰ هدف بود. مدلهای مختلفی از جمله MiG-31BM با قابلیت ردیابی ۲۴ هدف و تواناییهای ضدکشتی و ضدزمینی تولید شدهاند.
داسالت میراژ ۲۰۰۰ (Dassault Mirage 2000)، یک جنگنده فرانسوی نسل چهارم است که در سال ۱۹۸۴ وارد خدمت نیروی هوایی فرانسه شد. این جت تکموتوره با سرعت ۲٫۲ ماخ پرواز میکند و به کشورهایی مانند هند، پرو و برزیل نیز صادر شده است. میراژ ۲۰۰۰ با طراحی بالدلتا و استفاده از آیرودینامیک ناپایدار و سیستمهای پرواز با سیم، برای نقشهایی مانند برتری هوایی، حمل سلاح هستهای و رهگیری طراحی شده است.
سوخو سو-۲۷ فلنکر (Sukhoi Su-27 Flanker)، یک جنگنده دوموتوره روسی نسل چهارم است که برای مقابله با جتهای آمریکایی مانند F-14 و F-15 طراحی شد. فلنکر که در سال ۱۹۸۵ عملیاتی شد، با دو موتور ساترن AL-31F به سرعت حدود ۲٫۳۵ ماخ دست مییابد. این جنگنده در مانورپذیری با سرعت پایین نسبت به F-15 برتری داشت و مدل خاص P-42 آن، در سالهای ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ موفق به شکستن ۲۷ رکورد جهانی برای زمان صعود شد.