احسان رهسپار
عصرخبر
چند روزی است که انیمیشن خوشساخت «سرباز»، تازهترین محصول بنیاد مکتب حاج قاسم، در فیلیمو منتشر شده؛ انیمیشنی درباره قهرمانان ایرانی، از رستم و آرش کمانگیر تا میرزاکوچکخان و حاج قاسم سلیمانی با یک داستان استعاری و جذاب و اجرایی خوشریتم.
خبر در ظاهر اتفاق عجیبی ندارد. یک مجموعه فرهنگی اثری ساخته و یک پلتفرم هم آن را منتشر کرده است. اما اگر کمی دقیقتر به ماجرا نگاه کنیم، یک سؤال ساده و شاید کمی آزاردهنده پیش میآید:
بنیاد مکتب حاج قاسم، یک مجموعه خصوصی معمولی نیست که برای رساندن محصولش به مخاطب چارهای جز پلتفرمهای نمایش خانگی نداشته باشد. نهادی است که مأموریتش حفظ و نشر آثار و اندیشه یکی از مهمترین چهرههای رسمی و محبوب جمهوری اسلامی است.
طبیعتاً باید نزدیکترین رسانه به چنین مأموریتی، صداوسیما باشد؛ سازمانی با دهها شبکه تلویزیونی و رادیویی، هزاران کارمند، ساختمانهایی در سراسر کشور و بودجهای که هرسال چندبرابر میشود.
اما محصول تازه «مکتب حاج قاسم» سر از فیلیمو درآورده که ظاهرا اولین بار هم نیست.
چند سال قبل «مثل پدر»، مجموعهای با اجرای سیدجواد هاشمی و با روایت فرزندان شهدا از حاج قاسم، در همین پلتفرم منتشر شد.
آیا خانواده حاج قاسم و مدیران مکتب به این نتیجه رسیدهاند که برای دیدهشدن محتوای تولیدی باید جایی رفت که مخاطب، واقعا آنجاست؟ اگر پاسخ مثبت باشد، این تصمیم بیش از آنکه درباره پلتفرم خصوصی حرف بزند، درباره صداوسیماست.
در واقع این رفتار، یک پیام روشن دارد؛ مکتب حاج قاسم برای رساندن محتوای ارزشی خود به مخاطب واقعی، سراغ تلویزیون نمیرود چون هم میداند تلویزیون دیگر مخاطبی ندارد و هم مخاطب تلویزیون جبلی، مخاطبی نیست که آنها بخواهند تولیدات جدی و جهانی خود را به آنها نشان بدهند.
به عبارتی حتی خودیها هم برای دیدهشدن، تلویزیون را انتخاب اول نمیدانند.
شاید هم مدیران بنیاد به این جمعبندی رسیدهاند که نسل مخاطبی که قرار است «سرباز» را ببیند، اساساً دیگر مقابل این تلویزیون نمینشیند!
بد نیست مدیران صداوسیما به جای اینکه مدام از پلتفرمها بپرسند «چه چیزی پخش میکنید؟»، از خودشان بپرسند: چرا حتی «مکتب حاج قاسم» هم برای دیدهشدن، رسانه مثلا ملی را انتخاب نمیکند؟