در جریان جنگ جهانی دوم، ارتش شوروی یکی از عجیب ترین و بحث برانگیزترین سلاح های این جنگ را توسعه داد: سگ هایی که برای دویدن به زیر تانک های دشمن و حمل مواد منفجره آموزش دیده بودند. ایده این بود که از توانایی سگ ها برای حرکت سریع در زیر خودروهای زرهی استفاده شود؛ جایی که یک خرج انفجاری می توانست به بخش آسیب پذیر زیرین تانک صدمه بزند.
این برنامه خیلی زود یک نقص اساسی را آشکار کرد. سگ ها در اطراف تانک های شوروی آموزش دیده بودند که بسیاری از آن ها از موتورهای دیزلی استفاده می کردند، در حالی که تانک های آلمانی عموما به موتورهای بنزینی مجهز بودند. از آنجا که سگ ها تا حد زیادی به حس بویایی خود متکی بودند، برخی از آن ها به بوی آشنای خودروهای شوروی عادت کرده بودند. در میدان نبرد، این موضوع باعث شد بعضی از سگ ها به سمت تانک های شوروی بدوند، نه تانک های آلمانی که قرار بود به آن ها حمله کنند.
نخستین گروه اعزامی به جبهه شامل 30 سگ بود. تنها 4 سگ توانستند مواد منفجره خود را در نزدیکی تانک های آلمانی منفجر کنند، در حالی که 6 سگ به سمت مواضع شوروی بازگشتند و همان جا منفجر شدند و شماری از سربازان شوروی را کشتند یا زخمی کردند. تعدادی دیگر نیز هدف گلوله قرار گرفتند یا به اسارت درآمدند. نتایج ضعیف این عملیات نشان داد که آموزش سگ ها در شرایط واقعی میدان نبرد تا چه اندازه ناکارآمد بوده است.
این برنامه بعدها محدودتر شد، اما به دستمایه ای برای تبلیغات آلمان نیز تبدیل شد؛ تبلیغاتی که این سلاح غیرمعمول شوروی را نشانه ای از استیصال و شکست نظامی معرفی می کرد. منابع شوروی بعدها مدعی شدند که سگ های ضدتانک حدود 300 تانک آلمانی را منهدم یا آسیب پذیر کرده اند، هرچند بسیاری از مورخان این رقم را زیر سوال برده و آن را اغراق آمیز یا تبلیغاتی دانسته اند. با این حال، نمونه هایی از موفقیت های مستند نیز وجود دارد؛ از جمله حملاتی که در آن گروه هایی از سگ ها به چند تانک آلمانی آسیب وارد کردند.
برنامه سگ های ضدتانک همچنان یکی از عجیب ترین نمونه های آزمایش های نظامی در جریان جنگ جهانی دوم به شمار می رود؛ نمونه ای که نشان می دهد چگونه یک ایده ظاهرا هوشمندانه می تواند زمانی شکست بخورد که تفاوتی مهم میان شرایط آموزش و واقعیت میدان نبرد نادیده گرفته شود.