عصر ایران - پروژه «کوه و دره» با طراحی نیک پی. بیکر، چشمانداز طبیعی را به دو تجربه فضایی متضاد تبدیل میکند؛ فرمی که از زمین سربرمیآورد و فرمی که درون آن فرو میرود.
این دو فرم در تقابل با یکدیگر، گفتوگویی میان «کوه» و «دره» ایجاد میکنند. مجموعهای از تراسهای هممرکز نیز این رابطه فضایی را تقویت کرده و تغییر تدریجی ارتفاع و عمق را در محیط شکل میدهد.
یک مسیر باریک، دو بخش اصلی پروژه را به یکدیگر متصل میکند. این مسیر با عبور میان فرمهای صعودی و فرورفته، تجربهای پیوسته از حرکت، ارتفاع و عمق ایجاد میکند.
در نتیجه، جابهجایی در میان این دو فضا تنها یک مسیر ارتباطی نیست، بلکه به بخشی از تجربه معماری و چشمانداز تبدیل میشود.
در این پروژه، استفاده از اصول معماری پارامتریک و طراحی محاسباتی در کنار معماری منظر، امکان شکلدهی به تراسهای هممرکز و فرمهای متضاد را فراهم کرده است.
«کوه و دره» در نهایت، رابطه میان زمین، فرم و حرکت را از طریق دو تجربه فضایی متفاوت به نمایش میگذارد؛ یکی با تأکید بر صعود و دیگری با تمرکز بر فرورفتن در زمین.