هرجا رقم عجیبی به مربیان تیم ملی پرداخت شده، اسم مهدی تاج در میان است.
به گزارش فوتبال 360، تیم ملی ایران در آستانه رقابتهای جام ملتهای آسیا 2027، شرایط روشنی ندارد؛ در واقع هنوز به طور رسمی قرارداد امیر قلعهنویی تمدید نشده و ظاهرا پس از جلسهای که مقرر شده روز چهارشنبه برگزار شود، این موضوع شکل رسمی به خود خواهد گرفت.
هرچند که قبل از رسیدن آن جلسه هم اوضاع تیم ملی چندان تعریفی ندارد؛ ایران در جام جهانی با وجود تبلیغات و وعدههایی که اعضای کادر فنیاش دادند، نتوانست از مرحله گروهی جام جهانی 48 تیمی صعود کند تا شکستی دیگر از این حیث در کارنامه همین مربیان و مدیران فوتبال ایران ثبت شود.
منهای موارد فنی، شاهکار مدیریتی هم در ماههای اخیر، حول تیم ملی، بیداد کرده است؛ نمونهاش اختصاص پاداش 140 میلیارد تومانی برای امیر قلعهنویی است! این یکی از زوایایی مختلفی قفل است چراکه مشخص نیست به استناد به چه مواردی مهدی تاج حاضر شده به سرمربی تیم ملی برای بردن ایران به جام جهانی 48 تیمی 140 میلیارد تومان پاداش دهد.
جالب است امیر قلعهنویی در روزهایی این پاداش را از فدراسیون طلب کرده که سهمیه فوتبال آسیا در جام جهانی 9 تیم بوده. حال اینکه حق سرمربی است که با چنین شرایطی 140 میلیارد تومان پاداش بگیرد یا خیر، موضوعی غیرقابل بحث است.
اگرچه همه نگاهها در این زمینه معطوف به امیر قلعهنویی و «ایثار»ی است که او انجام داده ولی در سطحی بالاتر باید اصل داستان را مورد توجه قرار داد: مهدی تاج. پرسش اصلی این است که چرا رئیس فدارسیون فوتبال ایران باید بپذیرد جهت صعود تیم ملی به جام جهانی 48 تیمی، آنهم در شرایطی که 9 تیم از آسیا شانس حضور در این تورنمنت را دارند، 140 میلیارد تومان پاداش دهد؟
برای اینکه ردپای مهدی تاج به خوبی در پولهایی که در فوتبال ایران به عنوان پاداش بذل و بخشش شده، پررنگتر شود، باید به عصر کارلوس کیروش برگشت.
روزگاری که این مرد پرتغالی روی نیمکت تیم ملی ایران نشست و توانست به صورت متوالی ایران را به جام جهانی ببرد. یکی از اتفاقات خبرساز عصر کارلوس کیروش مربوط به بند قرارداد او با فدراسیون فوتبال پیش از جام جهانی 2018 است؛ در آنجا قید شده بود که فدراسیون موظف است 10 درصد پاداش صعود تیم ملی ایران به جام جهانی را به کیروش بپردازد.
آن روزها فیفا 8 میلیون دلار به فدراسیون فوتبال ایران پرداخت کرد و مهدی تاج، 800 هزارتا از همان رقم را به عنوان پاداش به کیروش پرداخت.
البته که آن روزها شرایط متفاوتتر بود؛ ایران به صورت متوالی طعم حضور در جام جهانی را میچشید و هنوز هم آن جام 32 تیمی بود؛ ضمن آنکه این مورد به عنوان بندی در قرارداد گنجانده شده و پرداخت خارج از عرفی به شمار نمیرفت.
با این حال، اگر به جای مهدی تاج، مدیر مدبرتری روی صندلی ریاست مینشست، شاید با پرداخت مناسبتری میتوانست کیروش را راضی نگه دارد.
داستان تاج و کارلوس کیروش فقط مربوط به سال 2018 نیست؛ اتفاق اصلی در جام ملتهای بعدی رخ داد. در جام ملتهایی که مشخص شد کارلوس کیروش بابت عنوان «خیالی» سومی، عنوانی که اصلا در جام ملتها وجود ندارد، پاداش درخور توجهی از مهدی تاج گرفته است.
این یکی، نمونهای از شاهکارهای مدیریتی مهدی تاج در بستن قرارداد با سرمربیان تیم ملی است که هضم آن برای بسیاری، حتی همین روزها هم دشوار است.
هرجا بحث از بستن قرارداد با مربیان خارجی باشد، اسم مهدی تاج، بدون درنگ به میان میآید. کیروش را اینجا باید فراموش کرد؛ چراکه ابرشاهکار مدیریتی مهدی تاج مربوط به عقد قرارداد با مارک ویلموتس بلژیکی است.
مردی که پس از کیروش به فوتبال ایران رسید و با مهدی تاج قرارداد بست. درباره جزئیات آن قرارداد نیاز به درازنویسی نیست؛ چراکه فدراسیون فوتبال با آن قرارداد در آستانه ورشکستگی قرار گرفت و حتی نزدیک بود ساختمان این نهاد به همراه ساختمان باشگاه پرسپولیس هم از دست برود.
کار به قدری جدی شد که مهدی تاج به بهانه قلب درد، از کارش در فدراسیون فوتبال ایران استعفا کرد و رفت. ویلموتس هم با شکایت در فیفا، تا ریال آخر قراردادش را از فوتبال ایران گرفت و پولی که در فیفا به اسم فوتبال ایران ذخیره شده بود را با مدیریت تاج، به جیب زد.
جالب است تنها جایی که قرارداد با مربیان تیم ملی هزینه چندانی برای فوتبال ایران و فدراسیون نداشته مربوط به همان روزهایی است که تاج قلبش درد گرفته و از فوتبال فاصله گرفته بود. آن روزها اسکوچیچ با رقم بسیار کمی سرمربی تیم ملی شد و فقط 20 هزار دلار پاداش برای بردن ایران به جام جهانی گرفت.
بازگشت مهدی تاج به فوتبال ایران با تصمیم خبرسازش مبنی بر برکناری اسکوچیچ و دعوت دوباره از کیروشِ امتحان پس داده، با یک شکست دیگر همراه شد. با این حال، تازهترین شاهکار مهدی تاج، امضای پاداش برای امیر قلعهنویی است؛ در واقع در روزهایی که 48 تیم (برای اولین بار) به جام جهانی صعود میکردند و آسیا هم 8.5 سهمیه دستنخورده داشت، تاج پذیرفت رقم هنگفت 140 میلیارد تومان پاداش به امیر قلعهنویی بپردازد! رقمی که دل بیتالمال را مثل قلب مهدی تاج به لرزه درآورد.
شاید توجیه چندباره تاج و فدراسیونش این باشد که این رقم قرار است از پول ایران در فیفا پرداخت شود ولی مگر نه آنکه قرار است آن پول صرف بهبود زیرساخت و آیندهنگری در فوتبال ایران شود؟
مگر نه اینکه فدراسیون مجبور است دست یاری به سوی منابع دولتی برای پرداخت چنین هزینههایی دراز کند؟ ظاهرا قلب تاج بیقرار است و با استفاده از منابع دولتی به آرامشی مثال زدنی میرسد؛ مثل همان 200 هزاردلاری که بابت عنوان خیالی به کیروش پرداخت، مثل همان کمری که از فوتبال ایران در داستان ویلموتس شکست و مثل همین 140 میلیارد تومانی که به امیر قلعهنویی میدهد!