این برنامه که بهصورت داوطلبانه اجرا میشود، در حال حاضر در ۱۰ زندان انگلیس در حال آزمایش است و قرار است دامنه اجرای آن به ۲۰ زندان افزایش پیدا کند. برآوردها نشان میدهد حدود ۳۷۵۰ زندانی، یعنی نزدیک به یکچهارم جمعیت زندانیان مجرم جنسی، ممکن است واجد شرایط دریافت این درمان باشند.
به گزارش خبرآنلاین از گاردین، در این روش از ترکیبی از داروها استفاده میشود که میتوانند میل و برانگیختگی جنسی را کاهش دهند. برخی از این داروها در گروه مهارکنندههای انتخابی بازجذب سروتونین قرار میگیرند و برخی دیگر داروهای ضدآندروژن هستند که با کاهش اثر هورمونهای جنسی، میتوانند میل جنسی را کاهش دهند.
مدافعان این برنامه معتقدند برای برخی مجرمان، کنترل افکار و تمایلات جنسی مزاحم میتواند بخشی از روند بازپروری باشد و خطر تکرار جرم را کاهش دهد. برخی زندانیانی که در این برنامه شرکت کردهاند نیز از تغییر قابل توجه در وضعیت خود خبر دادهاند.
با این حال، این طرح با پرسشهای اخلاقی و پزشکی جدی روبهرو است. منتقدان میگویند رضایت زندانی باید کاملاً آزادانه باشد و دریافت دارو نباید بهطور مستقیم یا غیرمستقیم به آزادی مشروط یا سایر امتیازات زندان گره بخورد؛ زیرا در چنین شرایطی ممکن است رضایت فرد واقعاً داوطلبانه نباشد.
همچنین درباره عوارض جانبی داروها، میزان اثربخشی طولانیمدت آنها و اینکه فرد پس از آزادی از زندان تا چه اندازه درمان را ادامه خواهد داد، پرسشهایی وجود دارد.
این طرح در شرایطی مطرح شده که شمار مجرمان جنسی در زندانهای انگلیس و ولز افزایش یافته است. دولت امیدوار است استفاده از روشهای درمانی در کنار برنامههای بازپروری، به کاهش تکرار جرم و فشار بر سیستم زندانها کمک کند.
با این حال، کارشناسان تأکید دارند که دارو بهتنهایی نمیتواند راهحل مسئله باشد و درمان روانشناختی و حمایتهای تخصصی نیز باید در کنار آن ادامه پیدا کند.