عصر ایران - ساختمان مرکزی بوروز ولکام با طراحی پل رودولف در سال ۱۹۷۲ تکمیل شد. رودولف این مجموعه را کمتر بهعنوان یک ساختمان کاملاً نهایی و بیشتر بهعنوان سازهای قابل توسعه طراحی کرده بود؛ ساختاری که میتوانست در طول زمان به رشد خود ادامه دهد.
آزمایشگاهها، دفاتر و فضاهای پشتیبانی این مجموعه بهگونهای طراحی شده بودند که امکان گسترش مستقل هر بخش وجود داشته باشد. دیوارهای انتهایی تخت و ششضلعی نیز محلهایی را که بخشهای جدید میتوانستند به بنا متصل شوند، مشخص میکردند.
این ساختمان از یک قاب A شکلِ ناقص تشکیل شده بود که ستونهای فولادی با شیب ۲۲٫۵ درجه آن را پشتیبانی میکردند.
هر طبقه نسبت به طبقه زیرین عقبتر قرار میگرفت. در نتیجه، بزرگترین فضاها در قسمت پایینی ساختمان شکل گرفته بودند و سامانههای مکانیکی در بخش باریک بالایی قرار داشتند.
حتی بافت سطوح داخلی و خارجی ساختمان نیز ویژگی متفاوتی داشت. حدود ۲۰ میلیون قطعه سنگدانه آهکی روی دیوارهای داخلی و خارجی بنا پاشیده شده بود تا سطحی با بافت ویژه ایجاد شود.
ساختمان بوروز ولکام در کارولینای شمالی (آمریکا) چندین بار توسعه یافت و برخی از این الحاقات نیز توسط خود پل رودولف طراحی شدند.
با وجود این توسعهها، مجموعه در نهایت در سال ۲۰۲۱ تخریب شد و ساختمان طراحیشده با رویکردی برای رشد و تغییر در طول زمان، دیگر وجود ندارد.