روزنامه خراسان نوشت: هنوز غبار میدان [سقوط احتمالی علیالطاهر در لبنان] فرو ننشسته بود که در ایران جبههای دیگر شکل گرفت؛ جبههای برای متهمسازی مسئولان ایرانی و پیوند زدن آنچه در علیالطاهر رخ داده، به تفاهم اسلامآباد.
به گزارش عصر ایران، یوسفی نویسنده یادداشت "کاسبی سیاسی با زخم مقاومت" در روزنامه خراسان افزود: گویی در این میان نه ارتش اشغالگری وجود دارد، نه ماهها محاصره، بمباران و عملیات زمینی در جریان بوده و نه اسرائیل با برتری هوایی و اطلاعاتی گسترده برای تغییر جغرافیای جنوب لبنان تلاش کرده است.
- وقتی سیاست خارجی به گروگان رقابت داخلی درمیآید، حتی اشغال بخشی از خاک لبنان نیز به ماده خام تسویهحساب جناحی تبدیل میشود؛ روندی که هم واقعیت میدان را تحریف میکند و هم لبه حمله رسانهای را از اسرائیل به داخل ایران میچرخاند.
- بخش مهمی از پیشروی اسرائیل در جنوب لبنان همزمان با جنگ ایران انجام گرفت و بخش دیگری نیز از ۲۰ فروردین تا اواخر خرداد، هرچند با سرعتی کمتر، ادامه یافت. تفاهم اسلامآباد در چنین صحنهای نه علت پیشروی اسرائیل، بلکه برای مدتی مانع شتاب آن شد.
- قرار گرفتن مسئله لبنان در متن تفاهم و استفاده ایران از اهرم تنگه هرمز، عملاً برای اسرائیل محدودیت سیاسی و عملیاتی ایجاد کرد.
- نقد عملکرد ایران یا ارزیابی نتایج تفاهم کاملاً مشروع است، اما نسبتدادن سقوط احتمالی علیالطاهر به تهران، بدون ارائه زنجیرهای روشن از علت و معلول، تحلیل نیست؛ مصادره یک شکست میدانی برای رقابت سیاسی داخلی است.
- ایران در مقاطع مختلف، از عملیات نصر تا بهکارگیری ظرفیت هرمز و گنجاندن لبنان در مذاکرات، برای افزایش هزینه اسرائیل وارد عمل شد. ممکن است درباره کفایت یا زمانبندی این اقدامات بحث شود، اما حذف همه این واقعیتها و ساختن روایت «رهاکردن حزبا...»، با وقایع نظامی سازگار نیست.
- اکنون پرسش اصلی متوجه همان منتقدانی است که تمام مسئولیت را متوجه داخل کردهاند: تفاهم اسلامآباد حدود ۵۰ روز است که عملاً اجرا نمیشود؛ در این مدت، راهحل جایگزین آنان برای متوقفکردن ارتش اسرائیل چه بوده است؟
- اگر توافق را خیانت میدانستند، چه گزینه عملیاتی، سیاسی یا دیپلماتیکی برای شکستن محاصره علیالطاهر داشتند؟ نقدی که مسئولیت ارائه راهحل را نمیپذیرد، بیش از آنکه راهبرد باشد، «ناراهحل» است.
- علیالطاهر پیش از هر چیز نتیجه تجاوز اسرائیل و تغییر موازنه قدرت در جنوب لبنان است؛ نه فرصتی برای شلیک رسانهای به داخل، آن هم درست زمانی که دشمن در میدان پیشروی میکند.