عصر ایران- ولادیمیر آسیپوف مسیر طولانی را طی کرد تا سرانجام جایی را پیدا کند که معماری اش را شکل داد. او در سال 1907 در ولادی وستوک متولد شد، در ژاپن رشد کرد و در کالیفرنیا تحصیل معماری را آموخت. آسیپوف در سال 1931، در جوانی به عنوان یک معمار وارد هاوایی شد و باقی عمر خود را در این جزایر گذراند.
هاوایی به تدریج به بزرگ ترین معلم او تبدیل شد. زندگی در این اقلیم گرمسیری نگاه آسیپوف به معماری را تغییر داد. شرایط آب و هوایی جزایر باعث شد معماری او بیش از پیش با فضای باز پیوند بخورد و او به جای تحمیل اصول مدرنیسم بر محیط، تلاش کند با طبیعت و ویژگی های جزایر هماهنگ شود.
این تحول را شاید بیش از هر جای دیگری بتوان در کلبه ای دید که آسیپوف برای خود در منطقه پالهوآ، در ارتفاعات کوه های وایانائه در جزیره اوآهو، ساخت. او به تدریج این پناهگاه ساده را شکل داد تا خانواده و دوستانش بتوانند آخر هفته ها را در آن سپری کنند.
این کلبه با استفاده بسیار اقتصادی از مصالح و امکانات ساخته شد، اما در عین سادگی، به نوعی الگوی اولیه بسیاری از ایده هایی تبدیل شد که آسیپوف در ادامه فعالیت حرفه ای خود دنبال کرد.
سال ها بعد، همین اصول در مقیاسی متفاوت در کلیسای یادبود دیویس در وایمیا نمود یافت. در این بنا، تنه های چوبی تراش خورده به عنوان ستون های سازه ای زیر یک سقف شیب دار قرار گرفته اند و به کلیسایی مدرن، حسی ساده و ابتدایی می بخشند؛ حسی که یادآور یک کلبه جمعی و پناهگاهی برای انسان هاست.
آسیپوف، از کلبه های کوچک گرفته تا خانه ها و فضاهای بزرگ تر در نقاط مختلف جزایر، بارها به فلسفه معماری کلبه بازگشت. با وجود افزایش مقیاس پروژه ها، ایده اصلی همچنان ثابت ماند: ایجاد سرپناهی ساده و هماهنگ با محیط.
در نهایت، این معمار که از نقطه ای بسیار دور به هاوایی آمده بود، به یکی از مدافعان مهم معماری متناسب با ویژگی های این سرزمین تبدیل شد.