عصر ایران - مکلارن M6GT قرار نبود صرفا یک خودرو باشد؛ بروس مکلارن میخواست با استفاده از فناوری خودروهای مسابقهای کناَم، خودرویی جادهای بسازد که استانداردهای جدیدی را در دنیای سوپراسپرتها تعریف کند.
نتیجه این ایده، مکلارن M6GT بود؛ خودرویی که در سال ۱۹۶۹ شکل گرفت و به یکی از مهمترین پروژههای اولیه این برند برای ورود به عرصه خودروهای جادهای تبدیل شد.
M6GT از یک شاسی مونوکوک آلومینیومی و بدنهای از جنس فایبرگلاس بهره میبرد. موتور ۵.۷ لیتری V8 ساخت شورولت در قسمت میانی خودرو قرار داشت و نیروی آن از طریق جعبهدنده پنجسرعته ترنساکسل به چرخهای عقب منتقل میشد.
وزن خودرو حدود ۸۰۰ کیلوگرم بود و حداکثر سرعت آن حدود ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت برآورد میشد؛ ارقامی که برای اواخر دهه ۱۹۶۰ قابل توجه بودند.
اما هدف بروس مکلارن تنها دستیابی به سرعت بالا نبود. او میخواست بهترین خودروی جادهای ممکن را بسازد؛ خودرویی سبک، ساده و مبتنی بر فناوری مسابقهای.
بروس مکلارن برنامه داشت ۲۵۰ دستگاه از M6GT تولید کند، اما تغییر الزامات همولوگیشن فدراسیون جهانی اتومبیلرانی، اجرای کامل این پروژه را غیرممکن کرد.
با وجود این، بروس توسعه M6GT را ادامه داد و حتی یکی از نمونهها را شخصاً مورد استفاده قرار داد. خودروی شخصی او با پلاک OBH 500H در جادهها تردد میکرد و برای رفتوآمد به محل کار و پیستهای مسابقه مورد استفاده قرار میگرفت.
این خودرو ترکیبی کموزن از فناوری مسابقهای و کاربری جادهای بود؛ موتوری V8 در پشت راننده قرار داشت و درهای پروانهای، بدنه فایبرگلاس و ساختار بسیار سبک از ویژگیهای شاخص آن بودند.
در دوم ژوئن ۱۹۷۰، بروس مکلارن هنگام آزمایش خودروی مسابقهای M8D کناَم در پیست گودوود جان خود را از دست داد.
با مرگ او، رویای تولید M6GT نیز متوقف شد؛ اما فلسفهای که پشت این پروژه قرار داشت، از بین نرفت.
حدود ۲۵ سال بعد، مکلارن F1 با تمرکز بر وزن پایین، فناوری مسابقهای و مهندسی بدون سازش معرفی شد؛ رویکردی که شباهت زیادی به تفکر بروس مکلارن در پروژه M6GT داشت.
مکلارن M6GT سریعترین خودروی تاریخ مکلارن نبود، اما جایگاه مهمی در تاریخ این برند دارد. این خودرو آغاز داستان مکلارن در ساخت خودروهای جادهای بود؛ نمونهای که فناوری کناَم را به جاده آورد و بعدها به بخشی از میراث مهندسی مکلارن تبدیل شد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی