عصر ایران - رنو اینیشیال در سال ۱۹۹۵ معرفی شد؛ خودرویی مفهومی که قرار بود تصویری از یک خودروی لوکس فرانسوی در بالاترین سطح ارائه دهد.
اما بخش غیرمعمول این پروژه، پیشرانه آن بود. رنو برای اینیشیال یک موتور ۳.۵ لیتری 10 سیلندر رنو اسپرت را در نظر گرفته بود که از برنامه فرمول یک این شرکت مشتق شده بود. این پیشرانه حدود ۳۹۲ اسببخار قدرت تولید میکرد.
در مقابل پیشرانه مسابقهای، فضای داخلی اینیشیال با تمرکز بر آسایش و تجمل طراحی شده بود.
این خودرو به چهار صندلی مجزا با طراحی شبیه به صندلیهای راحتی مجهز بود. یک مینیبار، مجموعه چمدانهای اختصاصی لوئی ویتون و سقف شیشهای بزرگ نیز برای آن در نظر گرفته شده بود.
رنو اینیشیال همچنین از سامانه چهارچرخ محرک بهره میبرد؛ ترکیبی که در کنار موتور V10، شخصیت فنی متفاوتی برای این کانسپت ایجاد میکرد.
طراحی بدنه اینیشیال نیز مانند بخش فنی آن غیرمعمول بود. درِ صندوق عقب خودرو به جای باز شدن به شکل معمول، به سمت جلو و روی سقف حرکت میکرد.
این جزئیات نشان میداد که رنو در طراحی اینیشیال تنها به ارائه یک خودروی لوکس متعارف فکر نکرده بود و تلاش داشت ایدههای جدیدی را در فرم و عملکرد خودرو آزمایش کند.
رنو اینیشیال هرگز به مرحله تولید انبوه نرسید، اما ایدههای بهکاررفته در آن بینتیجه نماندند.
این کانسپت پیشنمایشی از برخی رویکردهایی بود که رنو بعدها در مدلهایی مانند آوانتایم و ول ساتیس مورد بررسی قرار داد.
اینیشیال را میتوان یکی از نمونههای متفاوت تاریخ رنو در دهه ۱۹۹۰ دانست؛ خودرویی که در آن فناوری مشتقشده از مسابقات فرمول یک، طراحی آیندهنگرانه و تجهیزات لوکس در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی