عصر ایران - آلفارومئو نوولا در سال ۱۹۹۶ در نمایشگاه خودروی پاریس رونمایی شد؛ پروژهای که توسط مرکز طراحی آلفارومئو شکل گرفت و قرار بود تصویری از آینده این برند ایتالیایی ارائه دهد.
نوولا تنها یک خودروی نمایشی نبود. آلفارومئو در طراحی آن تلاش کرد روح بدنهسازی کلاسیک این شرکت را دوباره زنده کند. نام خودرو نیز ادای احترامی به «تاتزیو نوولاری»، راننده افسانهای ایتالیایی، بود.
یکی از ویژگیهای متفاوت نوولا، شاسی خوداتکای فولادی آن بود. این ساختار با هدف فراهم کردن بستری برای بدنهسازان مستقل طراحی شده بود تا بتوانند خودرو را مطابق سلیقه خود شکل دهند؛ رویکردی که یادآور دوران طلایی طراحی خودروهای ایتالیایی در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بود.
در بخش فنی، نوولا به یک موتور ۲.۵ لیتری V6 توئینتوربو مجهز شده بود که توان تولید ۳۰۰ اسببخار قدرت داشت. نیروی موتور نیز به هر چهار چرخ منتقل میشد.
یکی دیگر از شاخصترین ویژگیهای نوولا، رنگ بدنه «آزورو نوولا» بود. این رنگ آبی با جلوهای رنگینکمانی، بسته به میزان و زاویه تابش نور تغییر میکرد و برای زمان خود جلوهای متفاوت داشت.
این رنگ بعدها بر گزینههای رنگی مورد استفاده در مدلهای تولیدی آلفارومئو نیز تأثیر گذاشت.
آلفارومئو نوولا هرگز به خط تولید نرسید، اما طراحی آن نقش مهمی در شکلگیری زبان طراحی مدلهای بعدی این برند داشت.
خطوط و ایدههای بهکاررفته در این کانسپت بعدها در مدلهایی مانند آلفارومئو ۱۵۶ و 8C Competizione بازتاب پیدا کردند.
امروز آلفارومئو نوولا بهعنوان بخشی مهم از تاریخ این برند در موزه استوریک آلفارومئو در «آرزه» نگهداری میشود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی