روزنامه هنگکنگی SCMP نوشت: سئول یک هیأت حقیقتیاب به امارات متحده عربی اعزام کرده است؛ همزمان در حال سنجش درخواستهای امنیتی واشنگتن در برابر هشدارهای ایران درباره تلافی است.
به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده: کره جنوبی با اعزام یک تیم حقیقتیاب به خاورمیانه، گام دیگری به سوی ایفای احتمالی یک نقش نظامی پرریسک در تنگه هرمز نزدیک شده است؛ در حالی که سئول در حال بررسی فشار آمریکا برای مشارکت و همزمان تهدید ایران به تلافی است.
این مأموریت، دوراهی دشواری را که سئول با آن مواجه است برجسته میکند: از یک سو حمایت از یک متحد اصلی در حوزه امنیتی و از سوی دیگر پرهیز از کشیدهشدن به جنگی که خود آغازکننده آن نبوده است.
برخی ناظران معتقدند هرگونه اعزام نیرو باید به تعویق بیفتد، محدود باشد و در چارچوب یک ائتلاف گستردهتر انجام شود، نه تحت فرماندهی آمریکا.
تیم کره جنوبی در پایان هفته گذشته عازم امارات متحده عربی شد و بنا بر گزارشها در حال ارزیابی شرایط عملیاتی برای یک اعزام احتمالی است.
وزارت دفاع ملی کره جنوبی اعلام کرده است که این مأموریت «با این پیشفرض که اعزام واقعی نیرو انجام خواهد شد، صورت نمیگیرد» و گزارشهایی را که بر اساس آنها واشنگتن خواستار اعزام نیروهای کره جنوبی تا ماه نوامبر شده است، رد کرده است.
در واکنش به احتمال اعزام نیروهای کره جنوبی، اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، روز دوشنبه در شبکههای اجتماعی و به زبان کرهای نوشت: «حضور نظامی یا مشارکت عملیاتی کشورهای دیگر در خلیج فارس و تنگه هرمز، ناگزیر بهعنوان حمایت مستقیم از طرفی که مرتکب اقدامات تجاوزکارانه شده است، تلقی خواهد شد و پیامدهای جدی به دنبال خواهد داشت.»
امارات متحده عربی میزبان نیروها و تأسیسات پشتیبانی نظامی آمریکا و دیگر کشورهای متحد این کشور است. در صورت تأیید اعزام، انتظار میرود نیروهای کره جنوبی از یک پایگاه در امارات بهعنوان مرکز اصلی عملیات خود استفاده کنند.
بر اساس گزارش رسانههای محلی، انتظار میرود تیم حقیقتیاب کره جنوبی در اولین فرصت طی همین هفته به کشور بازگردد و گزارش خود را به شورای امنیت ملی (NSC) ارائه کند.
هرگونه تصمیم رسمی در این زمینه نیازمند بررسی در شورای امنیت ملی و کابینه، تأیید رئیسجمهور و همچنین مجوز پارلمان خواهد بود؛ روندی که به گفته ناظران ممکن است تا یک سال طول بکشد.
یو جی-هون، پژوهشگر مؤسسه تحلیلهای دفاعی کره، گفت این مأموریت باید بهعنوان یک ارزیابی مستقل در نظر گرفته شود تا مشخص شود آیا اعزام نیرو ضرورت دارد یا خیر.
یو گفت سئول میتواند تعداد نیروهای اعزامی را کاهش دهد، مأموریت را تغییر دهد یا شکل دیگری از مشارکت را انتخاب کند.
با این حال، برخی کارشناسان امنیتی هشدار میدهند که بیش از حد محتاطانه عمل کردن و به تعویق انداختن تصمیم نیز میتواند هزینههایی برای سئول داشته باشد.
یک معاون سابق وزیر دفاع کره جنوبی به نشریه This Week in Asia گفت::«اتخاذ موضعی مبهم به دلایل سیاسی داخلی، به منافع ملی میانمدت و بلندمدت که بر روابط کره جنوبی و آمریکا متمرکز است، کمکی نمیکند. باید موضعی روشن اعلام شود و در صورت لزوم، افکار عمومی نیز متقاعد شود.»
از دیدگاه واشنگتن، ماهیت معاملهمحور سیاست ائتلافی آمریکا اهرم فشاری برای طرح این درخواست در اختیار این کشور قرار میدهد.
راب رَپسون، سرپرست سابق سفارت آمریکا در کره جنوبی، گفت تصمیمگیری سئول در شرایط افزایش فشار آمریکا کاملاً قابل درک است.
رپسون به خبرگزاری یونهاپ گفت: «فکر میکنم آنها مدتی است که سناریوهای مختلف را بررسی کردهاند.»
او افزود: «با توجه به ماهیت بهشدت معاملهمحور ترامپ ۲.۰ و آمادگی آشکار آن برای استفاده از هر عنصر دیگری در روابط ائتلافی برای رسیدن به خواسته خود، معتقدم دولت کره جنوبی میتواند راهی پیدا کند تا در سطحی به خواستههای رئیسجمهور ترامپ پاسخ مثبت دهد، بدون اینکه لزوماً منافع اصلی ملی کره و الزامات قانونی این کشور را به خطر بیندازد.»
چو یونگ-گون، استاد علوم نظامی در کالج خدمات عمومی دانشگاه کیونگنام، گفت کره جنوبی سابقه موافقت با درخواستهای آمریکا برای اعزام نیرو به خارج از کشور را دارد، اما در این مورد باید با نهایت احتیاط عمل کند.
او گفت: «این یک مسئله بسیار مهم و پرمخاطره است؛ چگونه باید میان فشار آمریکا و تهدیدهای ایران حرکت کنیم؟ روشن است که باید اقدامی انجام دهیم، اما پرسشهای اساسی این است که چه زمانی و چگونه باید پیش برویم.»
کره جنوبی در جنگ ویتنام حدود ۳۲۰ هزار سرباز اعزام کرد و پس از آمریکا، دومین نیروی نظامی خارجی بزرگ حاضر در این جنگ بود.
از آن زمان، اعزام نیروهای کره جنوبی به خارج از کشور عمدتاً بر عملیات بشردوستانه و حفظ صلح متمرکز بوده است؛ از جمله اعزام ۶۰۰ پزشک به جنوب عراق در سال ۲۰۰۳ و اعزام لشکر ۳۶۰۰ نفری زیتون به شمال عراق در سال ۲۰۰۴ برای فعالیتهای بازسازی غیررزمی و ارائه خدمات پزشکی.
چو گفت گزینه بهتر میتواند این باشد که سئول پس از برقراری آتشبس، به ائتلاف چندجانبهای که بریتانیا و فرانسه پیشنهاد دادهاند، بپیوندد.
او گفت: «نگرانی اصلی من این است که با توجه به وضعیت کنونی، که آمریکا به نفتکشهای ایرانی حمله میکند و ایران نیز نفتکشها و کشتیهای تجاری را هدف قرار میدهد، اعزام نیرو در شرایط فعلی با خطر بالای تلفات جانی همراه است.»
به جز جنگ ویتنام، کره جنوبی در جریان عملیاتهای نظامی برونمرزی خود متحمل تلفات رزمی نشده است.
چو افزود: «ما باید منتظر بمانیم.»
او تأکید کرد که افکار عمومی میتواند به دولت برای به تعویق انداختن تصمیم اهرم بدهد.
«ما در حال حاضر نمیتوانیم وارد تنگه هرمز شویم؛ حتی اگر آتشبس برقرار شده باشد، حتی اگر این آتشبس شکننده باشد. باید زمانبندی را به تعویق بیندازیم. وقتی به آنجا میرویم، باید بهعنوان بخشی از یک ائتلاف چندجانبه به رهبری بریتانیا و فرانسه وارد شویم.»
چو همچنین بر اهمیت حفظ یک ساختار فرماندهی مستقل تأکید کرد و به اختیارات عملیاتی ژنرال چه میونگ-شین در جریان جنگ ویتنام بهعنوان یک نمونه تاریخی اشاره کرد.
گزارشها حاکی است مقامات نظامی در حال بررسی کاهش ابعاد هرگونه اعزام احتمالی هستند.
طرح اولیه شامل اعزام کشتی پشتیبانی لجستیکی جدید نیروی دریایی کره جنوبی، ROKS Soyang، و حدود ۱۵۰ نفر نیرو بود.
اما نگرانیها درباره تعداد بالای خدمه کشتی «سویانگ» و نقش آن در پشتیبانی مستقیم از کشتیهای نیروی دریایی آمریکا ــ موضوعی که میتواند تنشها با ایران را تشدید کند ــ باعث شده است گزینه استفاده از تجهیزات تخصصیتر، از جمله هواپیماهای گشت دریایی P-8A و تیمهای خنثیسازی مهمات و مواد منفجره (EOD)، بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
چو هان-بوم، تحلیلگر ارشد مؤسسه ملی اتحاد کره، هشدار داد که اگر سئول به نیروهای آمریکایی در اقدامات نظامی بپیوندد، تهران «قطعاً تلافی خواهد کرد».
او گفت: «از دیدگاه تهران، مشارکت کره جنوبی باعث تشویق دیگر کشورهای آسیایی مانند ژاپن و استرالیا خواهد شد تا آنها نیز از این اقدام پیروی کنند.»
او افزود: «ایران برای متوقف کردن چنین روندی از همان ابتدا، تا حد زیادی پیش خواهد رفت.»