عصرایران- رنگ فلفل دلمه ای فقط یک تفاوت ظاهری نیست. در بسیاری از انواع فلفل دلمه ای، تغییر رنگ از سبز به زرد، نارنجی و قرمز با روند رسیدن میوه همراه است و همزمان ترکیب برخی ویتامین ها و ترکیبات گیاهی آن نیز تغییر می کند.
فلفل دلمه ای سبز معمولا زودتر از فلفل های رنگی برداشت می شود و به همین دلیل طعم آن کمتر شیرین و کمی تندتر و گیاهی تر است. با ادامه رسیدن، کلروفیل کاهش پیدا می کند و رنگدانه های کاروتنوئیدی بیشتری شکل می گیرند؛ به همین دلیل فلفل ها به رنگ های زرد، نارنجی و قرمز درمی آیند.
از نظر ترکیبات آنتی اکسیدانی نیز تفاوت هایی میان رنگ ها وجود دارد. بررسی ها نشان می دهند فلفل های قرمز رسیده معمولا مقدار بیشتری کاروتنوئید دارند و برخی مطالعات افزایش قابل توجه کاروتنوئیدها را در جریان رسیدن از سبز به قرمز نشان داده اند. فلفل های نارنجی و زرد نیز ترکیبات کاروتنوئیدی خاص خود را دارند.
ویتامین C نیز در بسیاری از فلفل ها با رسیدن افزایش پیدا می کند. در یک مطالعه روی فلفل دلمه ای، مقدار ویتامین C در مرحله قرمز رسیده بیشتر از مرحله سبز بود، هرچند میزان این تغییر می تواند به رقم فلفل و شرایط رشد و نگهداری بستگی داشته باشد.
بنابراین نمی توان گفت یک رنگ فلفل دلمه ای در همه شرایط «بهترین» است. فلفل قرمز رسیده معمولا از نظر کاروتنوئیدها و در بسیاری از نمونه ها ویتامین C غنی تر است، در حالی که فلفل سبز نیز منبع خوبی از ویتامین ها و ترکیبات گیاهی است و در برخی مطالعات مقدار بیشتری از بعضی ترکیبات فنولی در مراحل اولیه رسیدگی داشته است.
از نظر آشپزی هم تفاوت رنگ ها اهمیت دارد. فلفل سبز طعم گیاهی تر و شیرینی کمتری دارد، در حالی که فلفل های زرد، نارنجی و قرمز با رسیدن شیرین تر می شوند. انتخاب رنگ بنابراین بیشتر به ذائقه و نوع غذا بستگی دارد و مصرف متنوع فلفل های دلمه ای می تواند راه مناسبی برای دریافت طیف گسترده ای از ترکیبات گیاهی باشد.
در نهایت، مهم تر از انتخاب یک رنگ خاص، قرار دادن فلفل دلمه ای در کنار انواع دیگر سبزیجات و میوه ها در یک رژیم غذایی متعادل است. هیچ رنگی از فلفل دلمه ای به تنهایی یک ماده غذایی درمانی محسوب نمی شود.
برای انتخاب رژیم غذایی مناسب، به ویژه در صورت داشتن بیماری یا مصرف دارو، بهتر است با پزشک یا متخصص تغذیه مشورت کنید.