دماغه شیشهای بمبافکنهای جنگ جهانی دوم، ویژگی کلیدی بود که هدفگیری بصری دقیق بمبافکنها را در طول ماموریتهای حساس امکانپذیر میساخت.
به گزارش گجت نیوز، در طول جنگ جهانی دوم، نیاز به بمباران اهداف با دقت بالا، توسعه فناوریهای نظامی جدید را ضروری ساخت. از آنجا که سیستمهای هدایتشونده امروزی وجود نداشتند، بمباران موفق به دید مستقیم و واضح از هدف بستگی داشت. این چالش، مهندسان را به سمت طراحی دماغه شفاف سوق داد تا بمباردیرها بتوانند به بهترین شکل ممکن ماموریت خود را انجام دهند.
وظیفه اصلی بمبافکنها، پرتاب دقیق بمبها بود. خدمه بمباران (بمباردیرها) برای هدفگیری به دید مستقیم و بدون مانع از هدف نیاز داشتند. آنها از دستگاهی محرمانه به نام بمبسایت نوردن M-9 استفاده میکردند که به هدفگیری بصری کمک میکرد. شیشه سنتی برای دماغه هواپیما مناسب نبود و خرد میشد.
از این رو، مواد پلاستیکی اکریلیک مقاوم مانند لوکایت که در سال ۱۹۳۱ توسط دوپونت اختراع شد و پلکسیگلاس که در سال ۱۹۳۳ توسط اتو روم توسعه یافت، جایگزین شیشه سنتی شدند. این مواد، سبکتر و مقاومتر در برابر گلوله بودند و ساخت دماغه شفاف را ممکن ساختند.
بمبسایت نوردن M-9 یک پیشرفت چشمگیر تکنولوژیکی بود که از سال ۱۹۳۲ توسط نیروی هوایی آمریکا به کار گرفته شد. این کامپیوتر آنالوگ به بمباردیر اجازه میداد با وارد کردن اطلاعاتی نظیر جهت باد و ارتفاع، موقعیت بهینه هدف را محاسبه کند. یک ژیروسکوپ داخلی نیز پایداری دوربین تلسکوپی را برای عملیات در ارتفاع بالا تامین میکرد و دقتی بیسابقه در هدفگیری به ارمغان میآورد. این دماغه شفاف در هواپیماهای شاخصی مانند بی-۱۷، بی-۲۴ و بی-۲۹ آمریکایی، و همچنین هاینکل ۱۱۱ آلمانی و آورو لنکستر بریتانیایی به کار گرفته شد و نقشی حیاتی در موفقیت ماموریتهای هوایی جنگ جهانی دوم داشت.