روزنامه همشهری نوشت: پزشکیان در سازمان ملل، هم از مظلومیت ایران گفت، هم از اقتدارش. به زبانی که جهان بفهمد، هم از ایستادگی ملت ایران گفت، هم از صلحطلبیاش.
تصویر کودکان شهید میناب و لامرد را پیش چشم جهان گذاشت و از دفاع مردمی گفت که زیر حمله سر خم نکردند.
منطق مقاومت را در یک پرسش ساده بیان کرد: «کسی که از خانه و سرزمینش رانده میشود، مقاومت نکند چه کند؟»
درباره برنامه هستهای هم موضعش روشن بود: «نه سلاح هستهای، نه محرومیت از دانش هستهای.»
تناقض جهان امروز را به زبانی همهفهم نشان داد: «بمب اتم در اسرائیل است، اما بازرسها در ایران.»
به متجاوزان هشدار داد که تهدید، مقاومت ایرانیان را بیشتر میکند؛ همزمان گفت ایران آماده گفتوگوست و برای صلح از مذاکره نمیگریزد.
و فقط از آنچه بر ایران گذشته نگفت؛ از آیندهای گفت که امنیتش را ملتهای منطقه با هم میسازند.
ابتکار نمایش تصاویر رهبر شهید و شهدای مظلوم میناب و لامرد، حرفهایش را از پشت تریبون به چشم و قلب مخاطب رساند.
مسلط خطابه کرد، فقط از روی متن نخواند و زبان بدنش اعتمادبهنفس ملی را نشان میداد.
خلاصه، رئیسجمهورمان گل کاشت.