عصر ایران- رنه گایوستت معماری را انتخاب کرد چون باور داشت معماری می تواند زندگی انسان ها را تغییر دهد. او سال 1929 در وهران الجزایر متولد شد و ابتدا فلسفه خواند، اما بعد به سراغ معماری در پاریس رفت؛ حرفه ای که در آن زمان همچنان به شدت تحت سلطه مردان بود.
در دهه 1960، فرانسه ساخت حجم عظیمی از واحدهای مسکونی استاندارد را در حاشیه شهرهای خود آغاز کرده بود. اما گایوستت مسیر متفاوتی را انتخاب کرد. او در شهر ایوری-سور-سن، جایی که در سال 1969 به عنوان معمار ارشد منصوب شد، چند دهه تلاش کرد از طریق معماری مسکن، کرامت افرادی را حفظ کند که معمولا سهمشان از زندگی شهری چیزی جز حداقل امکانات نبود.
باور اصلی او جسورانه بود: مسکن اجتماعی نباید به معنای زندگی با کیفیت پایین باشد و می تواند کیفیتی استثنایی داشته باشد.
گایوستت در پروژه مسکونی «لو لیگا» تنها طراح نبود؛ او یکی از ساکنان آن نیز شد. در سال 1982 به این مجموعه نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در همان مسکن اجتماعی که برای دیگران طراحی کرده بود زندگی کرد.
در این مجموعه با 140 واحد مسکونی، او حاضر نشد 140 زندگی یکسان را در قالب معماری مشابه تصور کند. پلان های متفاوت و تراس های بزرگ و پوشیده از گیاه به ساکنان این امکان را می دادند که فضای زندگی خود را مطابق نیاز و سبک زندگی شان شکل دهند.
در نزدیکی این مجموعه، پروژه «مارات» نیز به بخشی از چشم انداز شهری منحصربه فردی تبدیل شد که امروزه با نام «Étoiles d'Ivry» شناخته می شود.
در آپارتمان های این مجموعه، هندسه های غیرمعمول و اختلاف سطح های داخلی باعث شده هر خانه شخصیت و کیفیت فضایی خاص خود را داشته باشد. گایوستت معماری را بر اساس یک واقعیت ساده طراحی می کرد: هیچ دو زندگی دقیقا شبیه یکدیگر نیستند.
رنه گایوستت طی زندگی حرفه ای خود نشان داد که مسکن اجتماعی الزاما به معنای معماری درجه دو نیست. از نگاه او، زیبایی زندگی روزمره و بلندپروازی معماری باید در اختیار همه مردم باشد، نه فقط کسانی که توانایی پرداخت هزینه های بالاتر را دارند.
آثار او در اطراف پاریس، زندگی هزاران نفر را تحت تاثیر قرار داده اند و نسل های آینده نیز همچنان در فضاهایی زندگی خواهند کرد که او برای حفظ کیفیت و کرامت زندگی انسان ها طراحی کرد.
میراث گایوستت یادآور این ایده ساده است که معماری، زمانی که واقعا برای انسان طراحی شود، می تواند بخشی از کیفیت زندگی باشد؛ حتی برای کسانی که معمولا کمترین سهم را از امکانات شهری دریافت می کنند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی