عصر ایران- آمالیا هرناندس، یکی از چهره های برجسته هنر سنتی مکزیک، زمانی که تصمیم گرفت خانه شخصی خود را بسازد، طراحی آن را به برادر کوچک ترش، آگوستین هرناندس، سپرد؛ معمار نامداری که بعدها به دلیل معماری هندسی و متفاوت خود شناخته شد.
آمالیا بنیانگذار «باله فولکلوریک مکزیک» بود و پیش از این نیز طراحی مدرسه باله فولکلوریک را به برادرش سپرده بود؛ ساختمانی که در سال 1968 افتتاح شد و فرم آن از حرکات و طراحی های نمایشی آمالیا الهام گرفته بود.
اما پروژه بعدی، شخصی تر بود. آمالیا از آگوستین خواست خانه ای برایش طراحی کند که در آن بتواند مانند زندگی در یک صومعه احساس آرامش و خلوت داشته باشد. او در واقع تنها یک خواسته داشت و در سایر جزئیات، آزادی کامل را به برادرش داد.
این دو برای الهام گرفتن از معماری صومعه ها، از نمونه های تاریخی بازدید کردند و فضاهای خلوت، اتاق های محصور و بازشوهای معماری مربوط به صومعه های قرن شانزدهم را بررسی کردند.
نتیجه این همکاری، «کازا آمالیا» یا خانه آمالیا بود؛ ساختمانی که از بیرون، با حجم های هندسی بزرگ و ترکیب غیرمعمول فرم ها، تصویری کاملا متفاوت از یک خانه معمولی ارائه می دهد. این بنا در اوایل دهه 1970 ساخته شد و زبان معماری آینده نگرانه آگوستین هرناندس را به نمایش می گذاشت.
در فضای داخلی اما، شرایط متفاوت است. منحنی های سفید، نور فیلترشده و بازشوهای کوچک و خاص، فضایی آرام و تا حدی منزوی ایجاد می کنند؛ همان چیزی که آمالیا از خانه خود می خواست. آگوستین همچنین برای سازماندهی بخشی از فضای داخلی از فرم مارپیچی صدف ناتیلوس الهام گرفت.
در کنار معماری مدرن و هندسی بنا، هنر مکزیک نیز در بخش های مختلف خانه حضور دارد و به فضای داخلی هویت فرهنگی می بخشد.
آزادی آمالیا به برادرش در طراحی این خانه تا حدی بود که یکی دیگر از برادرانشان پس از دیدن طرح، از او پرسید چگونه اجازه داده است آگوستین چنین بنای متفاوت و جسورانه ای طراحی کند. پاسخ آمالیا ساده بود: «فقط بگذارید خوش بگذراند.»
کازا آمالیا در نهایت به یکی از نمونه های شخصی و متفاوت در کارنامه آگوستین هرناندس ناوارو تبدیل شد؛ خانه ای که در آن، خواسته یک خواهر برای داشتن فضایی شبیه صومعه با نگاه معماری خلاقانه برادرش ترکیب شد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی