عصر ایران - فِرْوِس رنجر یکی از خودروهای کوچک و خاص تاریخ خودروهای آفرودی است که با ابعاد جمع‌وجور، بدنه روباز و سیستم چهارچرخ محرک طراحی شد.
این خودرو نخستین‌بار در نمایشگاه تورین در سال ۱۹۶۶ معرفی شد و به‌عنوان یک وسیله نقلیه بسیار کوچک برای مسیرهای مختلف مورد توجه قرار گرفت.
بر اساس اطلاعات دانشنامه خودرو بیولی، رنجر از یک موتور فیات ۵۰۰ با قدرت ۱۸ اسب‌بخار استفاده می‌کرد. سیستم تعلیق مستقل آن نیز از فیات ۶۰۰D گرفته شده بود و هر چهار چرخ خودرو نیروی موتور را دریافت می‌کردند.
فِرْوِس رنجر دارای بدنه فولادی روباز و چهار صندلی با روکش وینیل بود. شیشه جلوی آن قابلیت تا شدن داشت و درهای خودرو نیز می‌توانستند در حالت باز ثابت شوند.
نمونه‌های اولیه به درهای جداشدنی موسوم به «خودکشی» مجهز بودند، در حالی که مدل‌های بعدی از درهای معمولی لولادار استفاده می‌کردند.
این خودرو در کنار نسخه اصلی، در قالب مدل باربری پیکاپ نیز عرضه شد. نمونه‌های بعدی همچنین با جعبه‌دنده پنج‌سرعته، نسبت دنده بسیار سنگین برای حرکت در سرعت‌های پایین، قابلیت انتخاب انتقال نیرو به‌صورت دوچرخ یا چهارچرخ محرک و دیفرانسیل قفل‌شونده ارائه شدند.
حداکثر سرعت فِرْوِس رنجر در محدوده ۷۰ تا ۸۰ کیلومتر بر ساعت قرار داشت.
فِرْوِس، سازنده بدنه این خودرو، نام خود را از عبارت Ferrari, Veicoli, Speciali گرفته بود و رنجر را با بدنه فولادی روباز تولید کرد.
در مجموع حدود ۶۰۰ دستگاه از این خودرو ساخته شد و تخمین زده می‌شود تنها حدود ۵۰ نمونه از آن باقی مانده باشد. همین تعداد محدود، فِرْوِس رنجر را به خودرویی کمیاب در میان خودروهای کلاسیک تبدیل کرده است.
خودروی مورد اشاره، یک فِرْوِس رنجر ۴×۴ مدل ۱۹۷۰ است که پس از انجام بخشی از عملیات مرمت، اخیراً از ایتالیا وارد شده است.
این نمونه با رنگ نارنجی روشن و فضای داخلی مشکی ارائه شده و از موتور فیات ۵۰۰ استفاده می‌کند.
این خودرو در بازار خودروهای کلاسیک به‌ندرت عرضه می‌شود و نمونه حاضر نیز به دلیل تعداد محدود خودروهای باقی‌مانده، از نمونه‌های قابل توجه فِرْوِس رنجر محسوب می‌شود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی