عصرایران- کم شدن اشتها معمولا یک علامت است، نه یک بیماری مستقل. عفونت های کوتاه مدت، مشکلات گوارشی، بعضی داروها، استرس و تغییرات هورمونی همگی می توانند برای مدتی میل به غذا خوردن را کاهش دهند. در بسیاری از موارد، با برطرف شدن علت، اشتها نیز به حالت طبیعی بازمی گردد.
سرماخوردگی، آنفلوانزا و بعضی عفونت های ویروسی یا باکتریایی می توانند همراه با بی اشتهایی باشند. تب، تهوع، تغییر حس بویایی و چشایی یا احساس ناخوشی عمومی نیز ممکن است میل به غذا را کاهش دهد.
استرس و فشار روانی می توانند اشتها را در افراد مختلف تغییر دهند. بعضی افراد در دوره های پراسترس کمتر غذا می خورند و بعضی دیگر بیشتر. افسردگی نیز می تواند با کاهش اشتها، کم شدن انرژی و کاهش وزن همراه باشد.
سوءهاضمه، رفلاکس معده، تهوع، یبوست و برخی بیماری های گوارشی مانند سندرم روده تحریک پذیر و بیماری های التهابی روده می توانند میل به غذا خوردن را کاهش دهند.
تغییرات عملکرد غده تیروئید می تواند روی وزن و اشتها اثر بگذارد. در پرکاری تیروئید معمولا اشتها افزایش می یابد، هرچند بعضی افراد ممکن است کاهش اشتها را تجربه کنند. کم کاری تیروئید نیز بیشتر با کاهش سوخت و ساز و افزایش وزن همراه است و کاهش اشتها در برخی افراد دیده می شود.
بنابراین، بی اشتهایی به تنهایی نشانه قابل اعتمادی برای تشخیص کم کاری یا پرکاری تیروئید نیست.
کم آبی می تواند با تهوع، ضعف و احساس ناخوشی همراه شود و در نتیجه اشتها را کاهش دهد. در زمان بیماری، تب، استفراغ یا اسهال، تامین مایعات اهمیت بیشتری پیدا می کند.
برخی داروها می توانند باعث تهوع، تغییر مزه دهان یا کاهش اشتها شوند. اگر بی اشتهایی پس از شروع یک داروی جدید ایجاد شده است، درباره احتمال ارتباط آن با دارو با پزشک یا داروساز صحبت کنید و داروی تجویزی را خودسرانه قطع نکنید.
اگر کاهش اشتها طولانی شود یا با کاهش وزن ناخواسته، ضعف قابل توجه، استفراغ مداوم، درد شکم، مشکل در بلع، خونریزی گوارشی یا علائم دیگری همراه باشد، بهتر است علت آن توسط پزشک بررسی شود.
بی اشتهایی به تنهایی به معنای ابتلا به سرطان یا بیماری جدی نیست. بیماری های مختلفی می توانند چنین علامتی ایجاد کنند و تشخیص علت به مجموعه علائم، سابقه پزشکی و در صورت نیاز معاینه و آزمایش بستگی دارد.
برای حفظ اشتها نیز داشتن وعده های غذایی منظم، مصرف مایعات کافی و انتخاب غذاهای مغذی در حجم مناسب می تواند کمک کننده باشد. اگر اشتها برای مدتی طولانی کاهش یافته است، بهتر است به جای درمان خودسرانه، علت اصلی آن مشخص شود.
این مطلب صرفا جنبه اطلاع رسانی دارد و جایگزین تشخیص یا توصیه پزشک نیست.