عصر ایران - رستوران زمان در زعفرانیه تهران، پروژه‌ای از دفتر معماری پرگار است که مفهوم «دم» و لحظه حال را به ایده اصلی طراحی تبدیل کرده است. در این پروژه، زمان نه فقط به عنوان یک مفهوم انتزاعی، بلکه به عنوان عنصری قابل لمس در سازماندهی فضا مورد توجه قرار گرفته است.
در توضیح ایده پروژه آمده است که گذشته، لحظاتی است که سپری شده و آینده بازتاب امید به لحظات پیش روست. «آن» در این میان مانند خطی مماس میان دو گوی گذشته و آینده تعریف می‌شود؛ خطی که در هر لحظه، آینده را به گذشته تبدیل می‌کند.
این نگاه مفهومی، مبنای شکل‌گیری هندسه و عناصر فضایی رستوران زمان قرار گرفته است.
در پلان پروژه، دایره‌ای درون یک مربع کامل قرار گرفته است. این هندسه در هفت دهانه پلان تکرار می‌شود و در تناسبات نمای هر دهانه نیز امتداد پیدا می‌کند.
خطی که از مرکز دایره محاط‌شده در نمای هر دهانه عبور می‌کند، در محل تماس کره فوقانی با مکعب دربرگیرنده پلان قرار می‌گیرد. به این ترتیب، ارتباط میان دایره، مربع، خط و کره به یکی از عناصر اصلی سازماندهی فضایی پروژه تبدیل شده است.
این ترکیب هندسی، در کنار ایده زمان، ساختار کلی رستوران را شکل می‌دهد و ارتباط میان اجزای معماری را از سطح فرم فراتر می‌برد.
یکی از عناصر شاخص پروژه، کره فوقانی است که با استفاده از کاربندی‌های فلزی بر چهار پایه بتنی قرار گرفته است.
کاربندی‌های فلزی رنگ‌شده در ساختار فرم، از یک سو یادآور عناصر معماری گذشته هستند و از سوی دیگر، در جنس و شیوه ساخت، رویکردی معاصر دارند. در ساخت این عناصر از تکنیک‌های ساخت رباتیک استفاده شده است؛ روشی که در کانسپت پروژه به عنوان ساختاری متعلق به فردا تعریف شده است.
به این ترتیب، عنصر معماری هم‌زمان به گذشته، امروز و آینده اشاره می‌کند؛ گذشته در الگوی کاربندی، امروز در حضور آن در فضای رستوران و آینده در فناوری ساخت.
مابقی عناصر فضا نیز در امتداد همین ایده طراحی شده‌اند. توده سیاه دربرگیرنده، نقش فضایی مرتبط با مفهوم زمان را ایفا می‌کند و خط مماس میان گذشته و آینده، در قالب فضایی که همان حال است، به ساختار پروژه معنا می‌دهد.
در این میان، معماری ایرانی نیز به عنوان یکی از زیرلایه‌های طراحی مورد استفاده قرار گرفته است؛ اما هدف، بازتولید مستقیم الگوهای تاریخی نیست. پروژه تلاش می‌کند با نگاهی متفاوت به عناصر معماری ایرانی، آنها را در ساختاری معاصر و مرتبط با مفهوم زمان به کار گیرد.
در نتیجه، عناصر معماری رستوران در خدمت تبدیل مفهوم زمان به تجربه‌ای فضایی قرار می‌گیرند؛ فضایی که قرار است لحظه حال را قابل درک و زیست کند.
ایده پروژه تنها به معماری محدود نمی‌شود و در تجربه غذا نیز ادامه پیدا می‌کند.
در رستوران زمان، غذاهای ایرانی با حفظ اصالت، از زاویه‌ای متفاوت ارائه می‌شوند تا تجربه‌ای تازه از طعم‌ها و عناصر آشنای آشپزی ایرانی شکل بگیرد.
به این ترتیب، همان رویکردی که در معماری پروژه نسبت به گذشته وجود دارد، در غذا نیز دنبال می‌شود؛ حفظ ریشه‌ها در کنار ارائه تجربه‌ای متفاوت و معاصر.
رستوران زمان در استان تهران و در منطقه زعفرانیه قرار دارد. طراحی این پروژه توسط دفتر معماری پرگار انجام شده و بهزاد حیدری و شیرین صمدیان به عنوان معماران مسئول معرفی شده‌اند.
تیم طراحی پروژه شامل میلاد حسن‌زاده، شیما خوش‌پسند، مائده معلمی، هدیه ملکی و آیسان محمودی است. بخش گرافیک و پرزانته نیز توسط علیرضا نژادفلاح، سپیده شیرزادی، فرناز اجلالی و رضوان مهتدی انجام شده است.
مساحت زیربنای پروژه ۸۹۰ مترمربع اعلام شده و کاربری آن رستوران است. تیم اجرایی و مسئولیت تأسیسات الکتریکی و مکانیکی بر عهده آلوم گستر بوده است.
عکاسی پروژه نیز توسط پرهام تقی‌اف انجام شده است.
جهان معماری