عصر ایران - خانه گلاره در کوهسار، در فاصله ۷۵ کیلومتری تهران و ۲۵ کیلومتری کرج، پروژه‌ای مسکونی است که یک ویلای آخرهفته را به خانه‌ای دائمی تبدیل می‌کند.
راهبرد اصلی پروژه، جایگزین کردن بنای موجود نبوده است. ساختار اولیه که پیش‌تر توسط فیروز فیروز، معمار ایرانی، طراحی شده بود، حفظ شده و امکان تکامل و گسترش آن در باغ پیرامون فراهم شده است.
در این رویکرد، ویژگی‌ها و منطق معماری بنای اولیه حفظ شده و ساختار جدید به‌جای گسست از گذشته، از همان هسته اولیه رشد کرده است.
گسترش خانه گلاره با مجموعه‌ای از طاق‌های مارپیچ و به‌هم‌پیوسته شکل گرفته است. این طاق‌ها از هسته ارتوگونال اولیه منشعب می‌شوند و هم‌زمان نقشی سازه‌ای و فضایی دارند.
با امتداد خطی طاق‌ها در چشم‌انداز، ارتفاع آن‌ها به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند. برخی از طاق‌ها بر روی یکدیگر قرار می‌گیرند و بخشی از آن‌ها نیز به سمت باغ خم می‌شوند.
این حرکت باعث می‌شود مرز میان ساختمان و فضای پیرامون آن شکل ثابتی نداشته باشد و توسعه معماری در امتداد باغ ادامه پیدا کند.
چیدمان هم‌پوشان طاق‌ها، امکان ورود نور طبیعی را از بالا و در امتداد دیوارها فراهم می‌کند. به این ترتیب، نور به بخشی از سازماندهی فضایی پروژه تبدیل شده است.
طاق‌ها با چرخش به سمت داخل، ضمن حفظ بخش‌هایی از زمین قابل کشت، قسمت‌هایی از باغ را نیز دربر می‌گیرند. این سازماندهی باعث می‌شود چشم‌انداز پیرامون در ارتباط مستقیم با زندگی روزمره خانه قرار گیرد.
تغییرات ایجادشده در مقیاس، هندسه و رنگ از مجموعه‌ای از قواعد هندسی پیروی می‌کنند. این قواعد زبان طراحی پروژه را شکل داده‌اند و امکان ایجاد و توسعه فضاهای جدید را نیز فراهم می‌کنند.
زبان معماری خانه گلاره به‌صورت یک سیستم تراشیده و سیال شکل گرفته است؛ سیستمی که برداشتی تازه از الگوی دیوار ضخیم در معماری سنتی ایران ارائه می‌دهد.
در این ساختار، دیوار و طاق تنها عناصر جداکننده فضا نیستند و به ابزاری برای شکل‌دهی به فضاهای داخلی و ارتباط آن‌ها با باغ تبدیل می‌شوند.
رنگ آخرین لایه یکپارچه‌کننده در طراحی خانه گلاره است. رنگ به‌صورت پیوسته روی سطوح قدیمی و جدید اعمال شده و تفاوت بصری میان بنای موجود و الحاقات تازه را کاهش داده است.
طیفی از رنگ‌های مرتبط، مجموعه را به‌عنوان یک ساختار فضایی پیوسته نشان می‌دهد؛ ساختاری که به‌جای نمایش دو ساختمان مجزا، بنا و الحاقات آن را به‌عنوان یک موجودیت یکپارچه و گسترش‌یافته معرفی می‌کند.
خانه گلاره در کوهسار، استان البرز، واقع شده و طراحی آن توسط «طراحان و بناکنندگان زاو» انجام شده است.
محمدرضا قدوسی، فاطمه رضایی فخر، گلناز بهرامی، محمد گنجی و مهدی ربیع به‌عنوان معماران مسئول پروژه معرفی شده‌اند. شیلا احصایی، پریسا محمدی، مهسا فعال و علی چایچیان نیز اعضای تیم طراحی بوده‌اند.
مساحت زمین پروژه ۳۰۰۰ مترمربع و مساحت زیربنای آن ۱۰۰۰ مترمربع است. تاریخ آغاز پروژه ۱۴۰۴ اعلام شد و کاربری آن مسکونی است.
عرشیا هاشمی‌پور مسئول گرافیک و پرزانته پروژه بوده است. اجرای پروژه توسط استودیو طراحی اتود انجام شده و آرش بابازاده و علیرضا شادبخش مسئولیت تأسیسات الکتریکی را بر عهده داشته‌اند. نیما شعبانی و علیرضا شادبخش نیز مسئول تأسیسات مکانیکی بوده‌اند.
عکاسی آن توسط پرهام تقی‌اف و مرکز عکاسی پرشیا انجام شده است.