پدیده درخشش خیارشور، که اغلب در آزمایش‌های علمی مدارس به نمایش گذاشته می‌شود، سال‌هاست که توجه دانشمندان را به خود جلب کرده است. درخشش خیارشور با وجود سادگی ظاهری، شامل واکنش‌های پیچیده‌ای است که اخیراً، یک مهندس برق به پاسخی جامع‌تر برای آن دست یافته است.
خیارشور به دلیل وجود آب‌نمک، رسانای خوبی برای جریان الکتریکی است. دو نظریه اصلی برای توضیح پدیده درخشش خیارشور مطرح بود. نظریه اول بیان می‌کند که گرم شدن خیارشور بر اثر برق، باعث تبخیر مایع و ایجاد حباب‌های گاز می‌شود. این حباب‌ها جریان را قطع و سپس با کوچک شدن، جرقه‌هایی بین آب‌نمک و الکترود ایجاد می‌کنند. نظریه دوم به پدیده الکترولیز اشاره دارد که طی آن آب به هیدروژن تجزیه شده (در قطب منفی) و گرمای شدید الکترودها منجر به انفجارهای کوچک هیدروژن و درخشش می‌شود که توضیح می‌دهد چرا فقط یک سر خیارشور روشن می‌شود.
جاش مندز، مهندس برق دانشگاه ایالتی پورتلند، کشف کرد که در واقع، ترکیبی از هر دو نظریه باعث درخشش خیارشور می‌شود. او نشان داد که جرقه الکتریکی، هیدروژن تولید شده را مشتعل می‌کند و نه صرفاً گرما. مندز توضیح داد: «هیدروژن درگیر است، اما در واقع گرما نیست که آن را مشتعل می‌کند؛ بلکه جرقه است.» رنگ نارنجی این درخشش نیز ناشی از تحریک یون‌های سدیم موجود در آب‌نمک است که با تغییر نوع نمک، رنگ درخشش نیز تغییر خواهد کرد.