عصرایران- پرش پلک یا میوکیمیا، انقباض غیرارادی و معمولا خفیف عضلات پلک است که در بسیاری از افراد رخ می دهد. این حالت بیشتر در یک چشم و معمولا در پلک پایین دیده می شود و ممکن است طی چند روز یا چند هفته خودبه خود برطرف شود.
پرش معمولی پلک اغلب بی خطر است و به ندرت نشانه بیماری جدی محسوب می شود. خستگی، کمبود خواب، استرس، مصرف زیاد کافئین و تحریک یا خشکی چشم از عوامل شایع مرتبط با آن هستند.
در بسیاری از موارد، علت مشخصی برای پرش پلک پیدا نمی شود. با این حال، برخی عوامل می توانند احتمال بروز آن را بیشتر کنند یا باعث تداوم آن شوند.
کم خوابی و خستگی، استرس، مصرف زیاد قهوه و دیگر نوشیدنی های کافئین دار، خشکی یا تحریک چشم، خستگی چشم و برخی داروها از جمله عوامل احتمالی هستند.
کار طولانی با نمایشگر نیز می تواند با کاهش دفعات پلک زدن و تشدید خشکی چشم، زمینه ناراحتی و پرش پلک را فراهم کند.
این باور که هر پرش پلک ناشی از کمبود منیزیم یا یک ماده معدنی خاص است، درست نیست. در بیشتر افراد مبتلا به پرش معمولی پلک، نیازی به مصرف خودسرانه مکمل های منیزیم یا سایر مکمل ها وجود ندارد.
اگر علائم دیگری وجود داشته باشد یا پزشک به کمبود یک ماده مغذی شک کند، ممکن است بررسی های لازم انجام شود.
در بیشتر موارد درمان خاصی لازم نیست و با برطرف شدن عامل محرک، پرش نیز کاهش پیدا می کند.
خواب کافی، کاهش مصرف کافئین، مدیریت استرس و استراحت دادن به چشم ها می تواند کمک کننده باشد. اگر خشکی چشم دارید، استفاده از اشک مصنوعی مناسب نیز ممکن است علائم را کاهش دهد.
کمپرس گرم روی پلک نیز برای برخی افراد آرامش بخش است.
اگر پرش پلک برای مدت طولانی ادامه پیدا کند، به طور مکرر برگردد یا به تدریج شدیدتر شود، بهتر است توسط پزشک یا چشم پزشک بررسی شود.
همچنین اگر پلک هنگام اسپاسم کاملا بسته می شود، اسپاسم بخش های دیگری از صورت را نیز درگیر می کند، یا همراه با افتادگی پلک، تغییر دید، قرمزی و تورم چشم یا ترشح غیرطبیعی است، ارزیابی پزشکی اهمیت بیشتری دارد.
بیماری های عصبی جدی به ندرت علت پرش ساده پلک هستند. در مواردی که یک بیماری عصبی زمینه پرش یا حرکات غیرارادی را ایجاد می کند، معمولا علائم دیگری نیز وجود دارد.
برای مثال، بلفارواسپاسم نوعی اختلال حرکتی است که در آن پلک زدن یا بسته شدن غیرارادی چشم ها به صورت مکرر رخ می دهد و با میوکیمیای معمولی پلک تفاوت دارد.
بنابراین صرف مشاهده پرش خفیف و گاه به گاه پلک، به تنهایی نشانه بیماری هایی مانند ام اس یا پارکینسون محسوب نمی شود.
اگر پرش پلک مرتب تکرار می شود، بهتر است به شرایطی که پیش از آن رخ می دهند توجه کنید. کاهش خواب، دوره های استرس، افزایش مصرف کافئین یا کار طولانی با نمایشگر می توانند سرنخ هایی درباره عوامل محرک در اختیار شما قرار دهند.
اصلاح این عوامل در بسیاری از افراد به کاهش دفعات و شدت پرش کمک می کند.
پرش معمولی پلک معمولا موقتی و بی خطر است و اغلب بدون درمان خاصی برطرف می شود. با این حال، ماندگاری طولانی، تشدید علائم، درگیری سایر بخش های صورت یا همراهی با تغییر دید و سایر علائم چشمی یا عصبی، نیازمند ارزیابی پزشکی است.
این مطلب جایگزین تشخیص پزشک نیست و در صورت ماندگاری یا تغییر الگوی علائم، برای بررسی علت با پزشک یا چشم پزشک مشورت کنید.