عصر ایران- در سال های پس از جنگ جهانی دوم، سه معمار با طرحی بلندپروازانه به سراغ بخشی از لندن رفتند که در جریان جنگ آسیب دیده بود. پیتر چمبرلین، جفری پاول و کریستف بون در سال 1955 مامور شدند مجموعه ای با عنوان «شهری در دل شهر» طراحی کنند؛ پروژه ای که زندگی مسکونی، فضاهای عمومی، طبیعت و فعالیت های فرهنگی را در مقیاسی کم سابقه به هم پیوند می داد. نتیجه این ایده، مجموعه باربیکن در لندن بود؛ یکی از مهم ترین تجربه های معماری بروتالیستی در جهان.
باربیکن فقط مجموعه ای از ساختمان های مسکونی نیست. مسیرهای پیاده مرتفع، باغ ها و حوضچه های بزرگ آب، فضایی متفاوت از خیابان های معمول لندن ایجاد کرده اند. ساکنان می توانند در میان ساختمان ها قدم بزنند، از کنار فضای سبز عبور کنند و بدون پایین آمدن به سطح خیابان، بخش هایی از مجموعه را طی کنند.
سه برج بلند باربیکن بر فراز این مجموعه قرار گرفته اند و در کنار ساختمان های مسکونی، بخشی از سیمای شاخص آن را شکل می دهند. مرکز هنری باربیکن نیز با سالن های کنسرت، تئاتر و فضاهای فرهنگی، این مجموعه را به یکی از مراکز مهم فعالیت های هنری لندن تبدیل کرده است.
در معماری باربیکن، بتن خام و فرم های هندسی بزرگ نقش اصلی را دارند؛ ویژگی هایی که از شاخصه های معماری بروتالیستی به شمار می روند. با این حال، حضور درختان، باغ ها و سطوح گسترده آب، از سختی بصری سازه ها می کاهد. در فضای داخلی نیز پنجره های بزرگ و استفاده از چوب، تضادی با ظاهر خشن بتن ایجاد می کند.
این مجموعه در دوره ای شکل گرفت که گروهی از معماران و برنامه ریزان شهری به دنبال بازتعریف زندگی شهری پس از جنگ بودند. ایده اصلی آن ها، ایجاد محیطی بود که مسکن، فضای عمومی و امکانات فرهنگی را در یک طرح یکپارچه گرد هم بیاورد.
باربیکن دهه ها پس از شکل گیری، همچنان درباره ظرفیت ها و محدودیت های معماری بروتالیستی بحث ایجاد می کند. مقیاس بزرگ ساختمان ها و نمای بتنی آن ها برای برخی جذاب و برای برخی دیگر سنگین و سرد است. با این حال، ترکیب مسکن، فضای سبز، مسیرهای پیاده و مرکز فرهنگی در یک مجموعه واحد، باربیکن را به نمونه ای متمایز در تاریخ معماری معاصر لندن تبدیل کرده است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی