عصر ایران - شبیه‌سازهای پرواز قدیمی به دفترچه‌های راهنمایی نیاز داشتند که حجم آن‌ها گاهی به‌اندازه‌ای بود که می‌شد از آن‌ها برای نگه داشتن در استفاده کرد. یادگیری این بازی‌ها بدون مطالعه راهنماها و شناخت کلیدهای متعدد، کار ساده‌ای نبود.
از جمله این بازی‌ها، مایکروسافت فلایت سیمولاتور ۴ بود که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد. این نسخه در کنار شبیه‌سازی پرواز، ابزاری برای طراحی هواپیما نیز داشت. کاربران می‌توانستند با استفاده از این قابلیت، هواپیمایی بسازند که حتی توانایی پرواز واقعی نداشت، اما در محیط شبیه‌ساز امکان پرواز با آن وجود داشت.
فالکن ۳ در سال ۱۹۹۱ از راه رسید و تجربه شبیه‌سازی کابین جنگنده اف۱۶ را در اختیار کاربران قرار داد. در این بازی، صفحه‌کلید نقش مهمی در کنترل هواپیما داشت و کاربر باید میان کلیدهای متعدد برای اجرای فرمان‌های مختلف جابه‌جا می‌شد.
نمایشگر سربالا یا اچ‌یودی با رنگ سبز، صفحه مربوط به تسلیحات و کلید کنترل ارابه فرود از جمله بخش‌های این تجربه بودند. فراموش کردن کلید ارابه فرود حتی یک بار می‌توانست برای بازیکن به خاطره‌ای ماندگار تبدیل شود.
تجربه شبیه‌سازهای پرواز تنها به نرم‌افزار محدود نبود. برخی کاربران دسته‌های مخصوص پرواز مجهز به کلید کلاهکی یا «هات‌سوئیچ» تهیه می‌کردند و آن‌ها را به میز رایانه متصل می‌کردند.
استفاده از این تجهیزات می‌توانست هنگام بازی باعث لرزش میز شود؛ موضوعی که گاهی توجه دیگر اعضای خانواده را جلب می‌کرد. این تجهیزات، در کنار کنترل‌های پیچیده بازی‌ها، بخشی از خاطرات کاربران قدیمی رایانه را شکل می‌دادند.