رضا نصری/ حقودان بین الملل
"اگر ایران وجود نداشت"، این را روبیو، وزیر خارجه آمریکا، می‌گوید.
نمی‌گوید اگر اشغال وجود نداشت.
نمی‌گوید اگر آپارتاید وجود نداشت.
نمی‌گوید اگر پاک‌سازی قومی وجود نداشت.
نمی‌گوید اگر تصاحب زمین‌های فلسطینیان وجود نداشت.
نمی‌گوید اگر نسل‌کشی وجود نداشت.
نمی‌گوید اگر زرادخانه هسته‌ای پنهانی که پشت عنوان «ابهام راهبردی» مخفی شده، وجود نداشت.
نمی‌گوید اگر پایگاه‌های نظامی آمریکا در سراسر منطقه پراکنده نبودند.
نه. می‌گوید اگر ایران وجود نداشت.
وقتی انقلاب اسلامی پیروز شد، ۳۱ سال از «روز نکبت» در فلسطین گذشته بود. اشغال ۱۲ سال سابقه داشت. فلسطینیان مدت‌ها پیش از آنکه روحانی‌ای در ایران به قدرت برسد، آواره شده بودند.
ایران مسئله فلسطین را به وجود نیاورد. ایران وارث جهانی شد که از پاسخ‌گویی به این مسئله سر باز می‌زد و بسیار پیش از آنکه حمایت از آرمان فلسطین به موضعی جذاب تبدیل شود، در کنار آن ایستاد.
پس از انقلاب، ایران روابط خود را با دو حکومت قطع کرد: اسرائیل و آفریقای جنوبیِ دوران آپارتاید. این موضعی اصولی بود که هم بر ملاحظات اخلاقی استوار بود و هم بر حقوق بین‌الملل.
روبیو این موضع را ایدئولوژی افراط‌گرایانه می‌نامد. واشنگتن زمانی نلسون ماندلا را هم تروریست می‌خواند.
ایران را از نقشه محو کنید؛ ایست‌های بازرسی همچنان پابرجا خواهند بود. شهرک‌های غیرقانونی همچنان باقی خواهند ماند. آوارگان همچنان آواره خواهند بود. گورهای غزه همچنان باقی خواهند ماند.
مسئله هرگز این نبود که ایران وجود دارد.
مسئله این است که عدالت برای فلسطین وجود ندارد.