عصر ایران - آنچه می خوانید گزارش جدید گاردین است که به قلم جاش هالیدی نوشته شده ؛ در این گزارش به ماجرای ورود شیخ منصور آل نهیان از امارات به منچستر و تصاحب باشگاه منچستر از سوی وی پرداخته شده و البته حواشی و جنجال های پیرامونی آن نیز مورد کاوش قرار گرفته است. هر چند جزئیات گزارش می تواند برای مخاطب یرانی غیرجذاب باشد ولی خواننده نکته سنج، از لابلای آن، اطلاعات عمیق تری از آنچه در متن است، در می یابد. از این رو، متن کامل این گزارش را تقدیم حضور خوانندگان عزیز عصر ایران می کنیم.
گاردین | یکشنبه ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶
«این شیوه اداره شهر است»: امارات متحده عربی چگونه چهره منچسترِ اندی برنهام را تغییر داد؟
داستان حضور امارات متحده عربی در منچستر، از بهار عربی آغاز می‌شود و تا برخی از محروم‌ترین مناطق انگلستان امتداد می‌یابد؛ حضوری که نتایج پیچیده و بحث‌برانگیزی به همراه داشته است.
هنگامی که حسنی مبارک، دیکتاتور دیرپای مصر، در جریان اعتراضات بهار عربی در سال ۲۰۱۱ از قدرت سرنگون شد، سقوط او موجی از شوک را در سراسر خاورمیانه به راه انداخت. این رویداد همچنین به تغییر چهره منچسترِ امروزی کمک کرد.
جانشین مبارک، محمد مرسی، رهبر اخوان‌المسلمین، دشمن قسم‌خورده امارات متحده عربی بود که حاکمانش از گسترش اسلام‌گرایی مرسی بیم داشتند.
امارات متحده عربی، که از متحدان کلیدی غرب به شمار می‌رود، نگران بود که دولت بریتانیا به نخست‌وزیری دیوید کامرون، موضعی به‌اندازه کافی سخت‌گیرانه در برابر اخوان‌المسلمین اتخاذ نکند. ازاین‌رو، به وزیران بریتانیایی هشدار داد که اگر این کشور اقدامی انجام ندهد، ممکن است قراردادهای تسلیحاتی چندمیلیاردپوندی خود را لغو کند.
در پی این هشدار، واحدی محرمانه در دستگاه دولت بریتانیا، با شتاب تشکیل شد تا روابط با امارات نفت‌خیز را حفظ کند. در نشست‌های خصوصی که بعدها گاردین جزئیات آن‌ها را فاش کرد، پیشنهادهایی برای قراردادهای سرمایه‌گذاری پرسود ارائه شد.
بالا : اندی برنهام ، نخست‌وزیر بریتانیا / پایین : شیخ منصور بن زاید آل نهیان مالک باشگاه منچسترسیتی و سرمایه‌گذار اماراتی
یکی از این قراردادها قرار بود مالکیت ابوظبی بر باشگاه فوتبال منچسترسیتی،مالکیتی که اکنون با بحران روبه‌رو شده است، را به نفوذی بسیار عمیق‌تر در خود شهر منچستر تبدیل کند.
اکنون، پانزده سال پس از انقلاب مصر، بررسی گاردین نشان می‌دهد که میزان زمین‌ها و املاک تحت مالکیت دولت امارات یا شرکت‌های ساختمانی و سرمایه‌گذاری اماراتی در منچستر، طی دهه گذشته به‌شدت افزایش یافته است؛ به‌گونه‌ای که در اوج خود در سال ۲۰۲۳، وسعت این دارایی‌ها معادل ۲۶۰ زمین فوتبال بوده است.
شیخ منصور بن زاید آل نهیان، مالک باشگاه منچسترسیتی، در خارج از این باشگاه نیز مجموعه گسترده‌ای از دارایی‌ها ایجاد کرده است؛ از جمله بزرگ‌ترین سالن سرپوشیده بریتانیا، هتلی در رده «لوکسِ سطح بالا» که ماه گذشته افتتاح شد، مجموعه‌ای از ساختمان‌های آپارتمانی و سرمایه‌گذاری در پژوهش‌های دانشگاهی پیشرو در جهان، از طریق شرکتی که خلدون المبارک، مدیرعامل منچسترسیتی، اداره می‌کند.
رسوایی تقلب در منچسترسیتی، توجه‌ها را به نفوذ گسترده‌تر ابوظبی در این شهر جلب کرده است؛ شهری که رشد و توسعه آن به اندی برنهام (از چهره‌های شناخته‌شده حزب کارگر است در منچستر که از ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۶ نخست‌وزیر بریتانیاست) کمک کرد تا راه خود را به دفتر نخست‌وزیری بریتانیا در داونینگ استریت باز کند.
گاردین اکنون با مصاحبه با سیاستمداران و مقام‌های محلی کنونی و پیشین، تحلیل داده‌های جدید و بررسی اسناد عمومی مربوط به بیش از یک دهه، می‌تواند روایت کند که نفوذ این کشور نفت‌خیز چگونه گسترش یافته، چه پیامدهایی برای منچستر داشته و چگونه نگرانی‌ها درباره تبدیل این شهر به «نسخه شمالی لندن» را تشدید کرده است.
ده سال پیش، دیدن آب سبز و کدر کانال راچدیل نشانه‌ای بود از اینکه بیش از حد از محله پرجنب‌وجوش نورثرن کوارتر منچستر دور شده‌اید و بهتر است برگردید.
اما امروز، کسانی که برای نوشیدن و غذا خوردن بیرون می‌روند، به این منطقه جذب می‌شوند؛ جایی که بارهای شیک کنار آب، هر پیمانه آبجو را به قیمت ۶ پوند و ۹۰ پنس عرضه می‌کنند و یک نانوایی دست‌ساز و تخصصی، برای تنها یک کروسان ۷ پوند و ۵۰ پنس می‌گیرد.
این دگرگونی از تابستان ۲۰۱۳ آغاز شد؛ زمانی که دولت دیوید کامرون برای کاهش تنش‌ها با امارات متحده عربی تلاش کرد و از شورای شهر منچستر خواست سه پیشنهاد سرمایه‌گذاری برای این کشور فوق‌ثروتمند تهیه کند.
یکی از این پیشنهادها به قراردادی یک‌میلیاردپوندی با عنوان «منچستر لایف» (Manchester Life) انجامید. بر اساس این قرارداد، شورای شهر قطعه‌ای ارزشمند از زمین‌های مرکز شهر را به مبلغ ۵ میلیون پوند به ابوظبی فروخت تا ۶ هزار واحد مسکونی ساخته شود. همچنین حق تقدم برای مشارکت در پروژه‌های دیگر نیز به طرف اماراتی داده شد.
ریچارد لیز، رئیس وقت شورای شهر منچستر، به گاردین گفت: «این قراردادی بود که با میانجیگری دولت بریتانیا شکل گرفت و ما آشکارا به دنبال جذب سرمایه‌گذاری بسیار بزرگی بودیم؛ سرمایه‌گذاری‌ای که در مجموع می‌توانست به طرحی یک‌میلیاردپوندی تبدیل شود.
ساخت‌وساز مسکن در مرکز شهر و مناطق اطراف آن، به‌ویژه انکوتس، متوقف شده بود و چندین سال از این توقف می‌گذشت. در آن زمان، هیچ شرکت ساختمانی دیگری وجود نداشت که بخواهد یا بتواند چنین کاری انجام دهد.»
لیز در بیانیه‌ای مطبوعاتی، این مشارکت را «نمونه‌ای در سطح جهانی از بازآفرینی شهری» و «بستری برای ساخت بیش از ۶ هزار خانه جدید» توصیف کرد.
بااین‌حال، شرکت منچستر لایف تنها ۲۰۳۹ واحد مسکونی ساخته است؛ یعنی یک‌سوم تعداد وعده‌داده‌شده. ۲۸۳۹ واحد دیگر نیز توسط شرکت‌های ساختمانی دیگر در حال ساخت است.
مجموع این ۴۸۷۸ واحد مسکونی، تقریباً ۲۰ درصد کمتر از هدف اولیه ۶ هزار واحدی است.
با وجود سیاست دیرینه شورای شهر مبنی بر اینکه دست‌کم ۲۰ درصد واحدهای پروژه‌های جدید باید به مسکن اجتماعی و مقرون‌به‌صرفه اختصاص یابد، تنها ۸ درصد از این ۴۸۷۸ واحد در چنین دسته‌ای قرار گرفته‌اند؛ ضمن آنکه هیچ‌یک از آن‌ها را شرکت منچستر لایف تأمین نکرده است.
تنها پنج دقیقه پیاده‌روی از آپارتمان‌های تازه‌ساختی که با سرمایه ابوظبی ساخته شده‌اند و نخستین رستوران دارای ستاره میشلن شهر نیز در میان آن‌ها قرار دارد، فضای داخلی کلیسای متدیستی سابقی مملو از مواد غذایی اضطراری برای ساکنان خیابان‌های اطراف است.
مسیر کوتاه پیاده‌روی تا ورزشگاه اتحاد از برخی از فقیرترین مناطق یکی از محروم‌ترین حوزه‌های اداری انگلستان عبور می‌کند؛ حوزه‌ای که از نظر میزان محرومیت در رتبه دوم کشور قرار دارد.
در محدوده‌ای به شعاع تنها نیم مایل، چهار بانک غذای خیریه یا مرکز توزیع مواد غذایی وجود دارد. یکی از آن‌ها لوحی دارد که نشان می‌دهد اندی برنهام در سال ۲۰۲۱ آن را افتتاح کرده است.
مارک بلیک، مدیر اجرایی بانک غذای مرکزی منچستر، درباره ورود ناگهانی آپارتمان‌های براق و نوساز، رستوران‌های گران‌قیمت و مستأجران پردرآمد می گوید: «طبیعی است که این وضعیت نارضایتی ایجاد کند. وقتی چنین تفاوت‌هایی درست جلوی چشم مردم قرار دارد، آن هم در میانه بحران هزینه‌های زندگی، ممکن است به ناآرامی‌هایی منجر شود. فکر می‌کنم این موضوع باید واقعاً مایه نگرانی باشد.»
متیو استالارد، رئیس هیئت‌امنای بانک غذای مرکزی منچستر، در منطقه انکوتس/عکس: مارک وا - گاردین
پارک خودرو به یکی از نقاط اصلی تنش تبدیل شده است. گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد خودروهای متعلق به ساکنان یا مشتریان رستوران‌های املاک تأمین‌مالی‌شده از سوی ابوظبی، پس از پارک شدن در خیابان‌های مجتمع‌های مسکونی متعلق به شورا، تخریب شده‌اند.
از مستأجران آپارتمان‌های مجلل خواسته می‌شود مواد غذایی خود را در صندوق‌های اهدایی که در هر یک از ساختمان‌های لوکس قرار دارد، برای بانک‌های غذای محلی بگذارند.
آلن گود، عضو شورای شهر از حزب لیبرال‌دموکرات در مناطق انکوتس و بزویک، می گوید: «مردم همه این شکاف‌های فرهنگی را احساس می‌کنند؛ شکاف‌هایی که از طریق مسائل مربوط به مسکن و مشکلات روزمره‌ای مانند پارک خودرو خود را نشان می‌دهند. ساکنان به من می‌گویند وقتی به برج‌های جدید و درخشان نگاه می‌کنند، احساس نارضایتی دارند؛ احساسی ناشی از اینکه خودشان از منافعی که منچستر به دست می‌آورد، بهره‌مند نمی‌شوند.»
گود می افزاید: احساس می‌کند منچستر در حال تبدیل شدن به «نسخه شمالی لندن» است؛ زیرا بحران «دیوانه‌وار» مسکن، مشکلات ۲۰ هزار نفری را که در فهرست انتظار مسکن اجتماعی شهر قرار دارند، تشدید کرده است.
دکتر متیو استالارد، پژوهشگر دانشگاه کالج لندن و رئیس هیئت‌امنای بانک غذای مرکزی منچستر،هم می گوید: میان شهرت ملی این شهر و واقعیت زندگی بسیاری از ساکنان آن، شکافی ناخوشایند وجود دارد.
به گفته او، اصطلاح «منچستریسم» به نمادی از یک کلان‌شهر شکوفا تبدیل شده است؛ شهری که ظاهراً به منافع اجتماعی گسترده‌تر نیز توجه دارد.
او می گوید: «اگر به مرکز منچستر و همه آسمان‌خراش‌های آن نگاه کنید و سپس از هر طرف یک‌ونیم تا دو مایل دور شوید، به محله‌هایی می‌رسید که از محروم‌ترین مناطق کشور هستند. در انکوتس، مرز میان جایی که پول وجود دارد و جایی که پولی در کار نیست، کاملاً آشکار است.»
شیخ منصور در حال گفت‌وگو با پابلو زابالتا، بازیکن منچسترسیتی، و پپ گواردیولا، سرمربی این تیم، در جریان اردوی تمرینی باشگاه در ابوظبی در سال ۲۰۱۷
در تابستان ۲۰۱۶، اندی برنهام به‌خوبی از بحران مسکن در منچستر بزرگ آگاه بود. او به نشریه سالفورد استار گفته بود اگر انتخاب شود، اجازه نخواهد داد شرکت‌های بزرگ ساختمانی و ملکی از وام‌های چندمیلیون‌پوندی تأمین‌شده از پول مالیات‌دهندگان توسط نهاد شهرداری منطقه‌ای بهره‌مند شوند.
او گفته بود: نگرانی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه صندوق مالی منچستر بزرگ برای «اعطای وام به شرکت‌های بزرگی استفاده شده که باید از منابع مالی خودشان بهره می‌گرفتند و این صندوق بیش از حد بر مرکز شهر و پروژه‌های لوکس متمرکز شده است».
اما کمتر از یک سال بعد، برنهام با اعطای وامی ۵۵ میلیون‌پوندی به شرکت‌های ملکی ثبت‌شده در جزیره جرزی موافقت کرد؛ شرکت‌هایی که متعلق به شیخ منصور بودند.
شیخ منصور از اعضای یکی از ثروتمندترین خاندان‌های جهان است؛ خاندانی که ثروت اعضایش روی هم رفته حدود ۳۰۰ میلیارد پوند گزارش شده است.
نهاد مدیریت مشترک منچستر بزرگ (GMCA) اعلام کرد صندوق وام‌دهی آن برای همه شرکت‌های ساختمانی و توسعه‌دهندگانی که شرایط دریافت وام را داشته باشند، در دسترس بوده و این وام‌ها نیز به‌طور کامل بازپرداخت شده‌اند.
بااین‌حال، این تصمیم‌ها اکنون توسط اعضای شورای محلی در کمیته نظارتی این نهاد در حال بررسی است. برای خود برنهام نیز پرسش‌های دشواری مطرح شده است.
چند هفته پیش از تصویب وام‌ها، او در نشستی از مهمان‌نوازی مالکان منچسترسیتی بهره‌مند شده بود؛ نشستی که تنها هفته گذشته و پس از آنکه از سوابق عمومی ناپدید شده بود، دوباره آشکار شد.
نخست‌وزیر ابتدا گفته بود که تنها یک دیدار «مهم» با مدیران باشگاه داشته است؛ دیداری در سال ۲۰۲۱. اما از آن زمان، پنج دیدار دیگر نیز آشکار شده است.
برنهام هفته گذشته گفت از نهاد مدیریت مشترک منچستر بزرگ خواسته است «همه‌چیز را به‌صورت دستی و کامل بررسی کند، زیرا می‌خواهم هر آنچه امکان دارد علنی شود».
او افزود: «هیچ تردیدی در این باره وجود ندارد؛ شفافیت کامل.»
بااین‌حال، به نظر می‌رسد در رابطه بلندمدت شورای شهر با مالکان منچسترسیتی، شفافیت چندانی وجود نداشته است.
در دسامبر ۲۰۱۵، شورای شهر قراردادی ده‌ساله با عنوان «توافق‌نامه همکاری» با ابوظبی امضا کرد که به طرف اماراتی حق تقدم برای خرید زمین‌های نزدیک مرکز شهر می‌داد.
بندی مشخص در این قرارداد، عملاً سیاستمداران منتخب شورای شهر را از اعلام عمومی توافق بدون موافقت کتبی شرکت متعلق به شیخ منصور منع می‌کرد. دیگر شرکت‌های فعال در حوزه ساخت‌وساز و توسعه املاک منچستر، تنها چند سال بعد از وجود چنین توافقی مطلع شدند.
یکی از مشاوران املاک گفت: «این جانبداری آشکار در مقیاسی بسیار بزرگ است. بوی گند می‌دهد.»
بنری به دو زبان انگلیسی و عربی در استادیوم منچستر که روی آن نوشته شده است: «شیخ منصور، منچستر بابت ۱۰ سال فوق‌العاده از شما سپاسگزار است.»
سخنگوی شورای شهر از این بند دفاع کرد و گفت: «این یک توافق استاندارد میان دو طرف است که تضمین می‌کند اطلاعیه‌ها یا انتشار اطلاعات با موافقت هر دو طرف انجام شود.»
تمام این املاک که اکنون ارزش آن‌ها حدود ۳۵۰ میلیون پوند برآورد می‌شود، در نهایت از طریق شرکت‌های تابعه ثبت‌شده در مالکیت شیخ منصور قرار دارند.
این میلیاردر اماراتی اجاره‌بهایی را دریافت می‌کند که صدها مستأجر، عمدتاً متخصصان جوان، برای زندگی در این املاک می‌پردازند.
شورای شهر اعلام کرد بر اساس توافق‌نامه‌ای برای تقسیم سود که جزئیات آن منتشر نشده، نزدیک به ۳ میلیون پوند دریافت کرده و ۱۷ میلیون و ۶۰۰ هزار پوند دیگر نیز از محل مالیات محلی املاک به دست آورده است.
بااین‌حال، میزان دقیق بازدهی این قراردادها برای مالیات‌دهندگان و شرایطی که توافق‌ها بر اساس آن منعقد شده‌اند، همچنان نامعلوم است.
ریچارد لیز، ۷۵ ساله، پس از ۲۵ سال ریاست بر شورای شهر، در دسامبر ۲۰۲۱ از سمت خود کناره‌گیری کرد و دو سال بعد به ریاست افتخاری باشگاه منچسترسیتی رسید.
او در پاسخ به پرسش‌های گاردین، این ادعا را رد کرد که قرارداد ابوظبی از نظارت عمومی دور نگه داشته شده است. همچنین از انتصاب خود در باشگاه منچسترسیتی دفاع کرد.
لیز گفت: «این اتفاق پس از بازنشستگی من از شورا رخ داد. اگر زمانی که در شورا بودم چنین اتفاقی می‌افتاد، خودم درباره مناسب بودن آن تردید می‌کردم.»
یکی از مدیران ارشد سابق شورای شهر که در بخش املاک و توسعه فعالیت می‌کرد، فرهنگ حاکم بر آن دوره را «شبیه کرملین» یا «مانند دربار قرون وسطایی» توصیف کرد؛ فضایی که در آن مقام‌ها نمی‌توانستند هیچ مخالفتی با تصمیم‌های رهبران حزب کارگر نشان دهند.
او گفت: «وقتی شورایی دارید که ۹۹ درصد آن در اختیار یک حزب است، واقعاً جایی برای بحث و گفت‌وگو باقی نمی‌ماند.»
این مقام سابق افزود که احساس می‌کرد برخی از مدیران ارشد، تحت تأثیر معاشرت‌ها و پذیرایی‌های پرزرق‌وبرق مدیران ابوظبی و دیگران قرار گرفته و قدرت قضاوت خود را از دست داده بودند.
لیز این ادعا را رد کرد که بیش از حد به باشگاه منچسترسیتی، تیم محبوب خودش، نزدیک شده یا در دوران ریاست بر شورای شهر با این باشگاه رفتار ترجیحی داشته است.
او گفت: «بازیگران زیادی در منچستر حضور دارند که شورای شهر با آن‌ها روابط نزدیکی دارد.» و افزود: «این شیوه اداره شهر است؛ از طریق مشارکت.»
شورای شهر منچستر اتهام وجود «توافقی ویژه و جانبدارانه» با ابوظبی را به‌شدت رد کرده است.
این اتهام پس از آن مطرح شد که پژوهشگران دانشگاه شفیلد نتیجه گرفتند شورای شهر با واگذاری زمین‌ها به ابوظبی با قیمتی پایین‌تر از پروژه‌های مشابه، «دارایی‌های ارزشمند خانوادگی را بیش از حد ارزان فروخته است».
شیخ منصور با کت و شلوار
در سال ۲۰۱۷، سه سال پس از نخستین قرارداد با ابوظبی و همان سالی که برنهام شهردار منچستر بزرگ شد، رهبران شورای شهر تصمیم بزرگ دیگری گرفتند.
آن‌ها مبلغ ۴۲ میلیون پوند برای خرید یک مجموعه تجاری فرسوده در کنار پروژه یک‌میلیاردپوندی منچستر لایف پرداخت کردند.
این معامله در آن زمان بزرگ‌ترین خرید زمین در تاریخ مرکز شهر منچستر توصیف شد.
قیمت پرداخت‌شده برای هر جریب از این زمین، دست‌کم شش برابر قیمت زمین مجاوری بود که با مبلغ ۵ میلیون پوند به شیخ منصور فروخته شده بود.
بعدها این مکان به‌عنوان محل دائمی آینده دفتر «شماره ۱۰ شمال» برنهام معرفی شد.
این مجموعه تجاری سابق نیز موضوع مشارکتی با ابوظبی بود.بار دیگر، شرایط توافق از نظارت عمومی دور نگه داشته شد؛ زیرا اعضای مردم از حضور در جلسات شورای شهر کنار گذاشته شدند. اما در داخل ساختمان شهرداری، پیامدهای این ماجرا چشمگیر بود.
دومینیک هیز، یکی از مدیران ارشد بخش املاک شورای شهر، در مارس ۲۰۱۸ به‌طور ناگهانی استعفا کرد. علت استعفای او نگرانی درباره قراردادهایی بود که شورا با مجموعه شرکت‌های متعلق به منصور منعقد می‌کرد.
او در ایمیلی به جوآن رونی، مدیر اجرایی شورای شهر، مجموعه‌ای از شکایت‌ها را مطرح کرد.
رونی یک سال پیش از آن، جانشین هاوارد برنستین شده بود؛ مدیری بسیار قدرتمند که پس از ۲۹ سال حضور در رأس مدیریت اجرایی شورا بازنشسته شده بود.
چند روز پس از استعفا، در جلسه‌ای پرتنش، گفته می‌شود ادی اسمیت، یکی از مقام‌های ارشد شورا، به همکاران خود گفته بود که هیز آن‌ها را «زیر اتوبوس انداخته» و مدیران شورا به‌شدت خشمگین هستند.
بر اساس یادداشت‌هایی که یکی از همکاران در همان زمان تهیه کرده و گاردین آن‌ها را دیده است، اسمیت گفته بود هیز انتقادهایی «غیرقابل‌قبول و احتمالاً خطرناک» از یکی از اعضای هیئت‌مدیره منچسترسیتی مطرح کرده است؛ فردی که نقشی کلیدی در قرارداد منچستر لایف داشت.
گفته می‌شود اسمیت سپس اظهار کرده است: «در این سازمان نمی‌توانید رابطه شورا با باشگاه فوتبال را مورد انتقاد قرار دهید و امیدوار باشید که دوام بیاورید.»
اسمیت که در سال ۲۰۲۰ شورای شهر را ترک کرد، بیان چنین جمله‌ای را رد می‌کند.
بااین‌حال، نگرانی‌های هیز به‌اندازه‌ای جدی بود که بررسی داخلی درباره شیوه حکمرانی و مدیریت در شورای شهر را ضروری کرد.
این بررسی نشان داد نگرانی‌ها درباره نحوه انعقاد قراردادهای شورا، تنها به یک مقام محدود نمی‌شد. بر اساس صورت‌جلسه رسمی، دومین کارمند ارشد نیز به حسابرسان گفته بود نگران است که شورا برای خرید مجموعه تجاری فرسوده، مبلغی «بیش از ارزش واقعی» پرداخت کرده باشد.
این مقام همچنین ابراز نگرانی کرده بود که پروژه تحت هدایت ابوظبی، در حال تعیین جهت‌گیری طرح جامع توسعه زمینی است که مالک آن نیست. هنگامی که برنهام در ماه ژوئیه نخست‌وزیر شد، از این مکان به‌عنوان گزینه احتمالی استقرار دائمی دفتر «شماره ۱۰ شمال» نام برده شد. اما با افزایش بررسی‌ها درباره ارتباط این پروژه با ابوظبی در ماه اکتبر، این برنامه‌ها بی‌سروصدا کنار گذاشته شدند.
شیخ منصور در کنار پپ گواردیولا ؛ مراسم قهرمانی منچسترسیتی، ۲۰۲۴
منابع شورای شهر پس از آنکه بِو کریگ در دسامبر ۲۰۲۱ جانشین ریچارد لیز در ریاست شورای شهر شد، متوجه تغییر رویکرد در مدیریت شدند.
کریگ دستور بازبینی قرارداد منچستر لایف را صادر کرد تا اطمینان حاصل شود که همه‌چیز «کاملاً قانونی و مطابق مقررات» بوده است.
او این ماه به رادیو بی‌بی‌سی منچستر گفت: «پاسخ مثبت بود.»
یکی از بررسی‌هایی که به دستور کریگ انجام شد، کسی که امسال جانشین برنهام در مقام شهردار منچستر بزرگ شد ،در ماه ژوئیه منتشر شد.
زمین مجموعه تجاری سابق در مرکز شهر، در جریان عملیات پاک‌سازی و آماده‌سازی برای توسعه مجدد
این گزارش نتیجه گرفت که اگرچه قراردادها با شرکت‌های ساختمانی و سرمایه‌گذارانی مانند طرف‌های اماراتی «منافع قابل‌توجهی» به همراه داشته‌اند، اما در زمینه «مستندسازی، نظارت و اطمینان از اجرای صحیح تعهدات» ضعف‌هایی وجود داشته است؛ به‌ویژه درباره ماهیت توافق‌های تقسیم سود.
پروفسور جاناتان سیلور، پژوهشگر دانشگاه شفیلد که قرارداد منچستر لایف را بررسی کرده است، گفت افزایش خرید زمین و املاک توسط سرمایه‌گذاران اماراتی، «نگرانی‌های عمده‌ای درباره شکنندگی الگوی منچستر و وابستگی آن به جذب جریان‌های سرمایه بین‌المللی، به هر قیمتی» ایجاد می‌کند.
سیلور گفت پرسش‌های فوری و مهمی درباره سرنوشت صدها واحد مسکونی در پروژه‌های منچستر لایف وجود دارد؛ به‌ویژه اگر شیخ منصور در پی رسوایی تقلب، مجبور شود یا تصمیم بگیرد باشگاه منچسترسیتی را بفروشد.
بااین‌حال، ریچارد لیز همچنان اطمینان دارد که قراردادهای ابوظبی موفقیتی بزرگ برای شهر بوده‌اند. وقتی از او پرسیده شد که با توجه به نگرانی‌های مطرح‌شده از سوی دانشگاهیان و دیگران، آیا امروز مشارکت با ابوظبی را به شکل متفاوتی مدیریت می‌کرد، پاسخ داد: «نه. هیچ چیزی به ذهنم نمی‌رسد. این قراردادی فوق‌العاده خوب برای منچستر است.»