عصر ایران- اوپل در میانه دهه 1990، نسخه ای متفاوت از کوپه کوچک تیگرا را توسعه داد که با موتور 6 سیلندر V شکل، انتقال نیرو به چرخ های عقب و جعبه دنده دستی 6 سرعته، از یک خودروی اقتصادی شهری فاصله می گرفت و به نمونه ای آزمایشی با ویژگی های فنی خودروهای اسپرت تبدیل می شد.
این پروژه با هدایت فریتس ایندرا و به کمک گروه کوچکی از مهندسان اوپل شکل گرفت. هدف، نمایش قابلیت های فنی موتور V6 با زاویه 54 درجه این شرکت و امکان نصب آن در خودرویی جمع و جور بود. نتیجه، نمونه ای منحصربه فرد از تیگرا با قدرت تقریبی 210 اسب بخار بود.
در تیگرا V6، موتور تنفس طبیعی 2962 سی سی به جای قرار گرفتن در بخش جلویی، پشت صندلی های جلو نصب شد. این تغییر، آرایش فنی خودرو را به موتور وسط و دیفرانسیل عقب تبدیل کرد؛ در حالی که تیگرا تولیدی از موتور جلو و انتقال نیرو به چرخ های جلو استفاده می کرد.
اجرای این طرح به تغییرات گسترده ای نیاز داشت. مهندسان مجموعه تعلیق جلوی اوپل وکترا B را برای استفاده در بخش عقب خودرو تطبیق دادند و با انتقال باک سوخت به زیر کاپوت جلو، فضای لازم برای نصب پیشرانه را فراهم کردند. رینگ های بزرگ تر اسپیدلاین و ورودی های هوای جانبی نیز برای بهبود خنک کاری موتور به خودرو اضافه شدند.
تیگرا V6 در نگاه نخست همچنان به کوپه کوچک اوپل شباهت داشت، اما گلگیرهای عریض تر، سپرهای تغییر یافته، بال عقب و دریچه های اضافی تهویه، ظاهر متفاوت آن را آشکار می کردند. بخش مهم تری از تغییرات نیز زیر بدنه و در ساختار فنی خودرو انجام شده بود.
بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره این نمونه، حداکثر سرعت آن حدود 245 کیلومتر بر ساعت بود؛ رقمی قابل توجه برای خودرویی که پایه آن یک کوپه جمع و جور و اقتصادی محسوب می شد. در مقابل، قوی ترین موتور تولیدی تیگرا استاندارد، یک پیشرانه 1.6 لیتری چهار سیلندر با قدرت تقریبی 106 اسب بخار بود.
با وجود بررسی امکان تولید انبوه، تغییرات ساختاری گسترده و هزینه های توسعه، اجرای تجاری این پروژه را دشوار می کرد. اوپل در نهایت توسعه رودستر اسپیدستر را در اولویت قرار داد و تیگرا V6 در حد یک نمونه آزمایشی کاربردی باقی ماند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی