عصر ایران- این خانه بتنی در دل جنگلی بی پایان، تعریف تازه ای از حریم خصوصی و معماری دور از دسترس ارائه می کند. سازه ای عظیم که بر فراز انبوه درختان قد کشیده و یکی از ستون های بتنی غول پیکر آن، آسانسوری مخفی را در خود جای داده است؛ مسیری که از کف جنگل به فضای داخلی گرم و چشم اندازهای پانورامیک می رسد.
رندری (تصاویر ساختگی) که مشاهده می کنید؛ در ارتفاعی بالاتر از مه و شاخ و برگ درختان، استخری با منظره جنگل قرار دارد. جایی که نه از همسایه خبری هست، نه از ترافیک و هیاهوی شهر. در این پروژه، بتن خام و سبک بروتالیسم در کنار طبیعت وحشی قرار گرفته اند تا خانه ای شکل بگیرد که هم پناهگاهی خصوصی است و هم بیانیه ای جسورانه در معماری.
اما زندگی در چنین ارتفاعی، میان انبوه جنگل و دور از هر نشانه ای از زندگی شهری، چقدر می تواند خواستنی باشد تا شاید روزی یک تیم مهندسی/معماری حاضر شود این ایده جاه طلبانه را به واقعیت تبدیل کند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی