عصر ایران - پنتر سولو ۲ (Panther Solo 2) یکی از پروژه‌های جاه‌طلبانه صنعت خودروی بریتانیا در دهه ۱۹۸۰ بود. خودرویی که با وجود برخورداری از بسیاری از ویژگی‌های موردنیاز برای رقابت با بهترین ابرخودروهای زمان خود، در نهایت به نمونه‌ای از پروژه‌های بلندپروازانه اما ناکام تبدیل شد.
این خودرو در سال ۱۹۸۹ معرفی شد و مجله خودرویی «کار» (Car) در همان زمان از آن با عنوان «مهم‌ترین خودروی اسپرت بریتانیایی پس از جگوار E-Type» یاد کرد.
پنتر سولو 1
شرکت پنتر پیش از توسعه سولو، بیشتر به‌خاطر تولید مدل کالیستا (Kallista) شناخته می‌شد؛ خودرویی با طراحی کلاسیک که از نظر سبک ظاهری به محصولات مورگان شباهت داشت.
یانگ چول کیم مالک کره‌ای شرکت، پس از نجات پنتر از ورشکستگی تصمیم گرفت مسیر تازه‌ای را برای این خودروساز ترسیم کند. او دیگر تمایلی به تکرار طراحی‌های گذشته نداشت و می‌خواست محصول جدید پنتر با نگاهی رو به آینده توسعه یابد.
پروژه اولیه سولو با هدف ساخت یک خودروی اسپرت سبک، مقرون‌به‌صرفه و مجهز به موتور وسط و انتقال قدرت به چرخ‌های عقب آغاز شد.
طراحی بدنه این خودرو به کن گرینلی مدرس طراحی خودرو در کالج سلطنتی هنر لندن، سپرده شد. ظاهر اولیه سولو از نظر سبک طراحی، شباهت‌هایی به پونتیاک فیرو داشت.
مسئولیت طراحی شاسی نیز بر عهده لن بیلی بود؛ مهندسی که پیش‌تر در کنار تیم آلن مان ریسینگ روی خودروهایی مانند فورد GT40 و GT70 فعالیت کرده بود.
نسخه اولیه سولو در نمایشگاه خودروی بریتانیا در سال ۱۹۸۴ رونمایی شد. با این حال، پس از آنکه کیم فرصت رانندگی با تویوتا MR2 جدید آن زمان را پیدا کرد، به این نتیجه رسید که سولو توان رقابت با محصول اسپرت خودروساز ژاپنی را ندارد.
همین موضوع باعث شد پروژه دوباره به مرحله طراحی بازگردد؛ اما این بار هدف بزرگ‌تری دنبال می‌شد. پنتر تصمیم گرفت به‌جای رقابت با تویوتا، خودروهایی در سطح پورشه را هدف قرار دهد.
تیم طراحی و مهندسی بار دیگر گرد هم آمد و طی سه سال بعد، نسخه جدید با نام سولو ۲ شکل گرفت.
در این مرحله، اختیار گسترده‌ای برای طراحی در اختیار کن گرینلی قرار گرفت. طول خودرو افزایش یافت تا امکان تعبیه دو صندلی در ردیف عقب فراهم شود. همچنین خطوط نرم و منحنی جایگزین شکستگی‌های بدنه در نسخه اولیه شدند.
چراغ‌های جلوی بازشونده نیز با ساختاری متفاوت جایگزین شدند. در این طراحی، چراغ‌ها پشت پوشش‌های چرخان قرار می‌گرفتند تا هنگام حرکت در روز، سطح بدنه همچنان از نظر آیرودینامیکی بهینه باقی بماند.
آیرودینامیک سولو ۲ با کمک یک تیم فرمول یک توسعه یافت. شرکت مهندسی مارچ نیز در این بخش با تیم طراحی همکاری کرد.
بر اساس اطلاعات منتشرشده در بروشور معرفی خودرو، طراحی نهایی توانایی تولید نیروی رو به پایین مثبت در هر دو محور جلو و عقب را داشت.
نتایج آزمایش تونل باد نشان می‌داد که سولو ۲ در سرعت ۱۵۰ مایل بر ساعت، معادل حدود ۲۴۱ کیلومتر بر ساعت، نیروی رو به پایین ۳۳ پوندی در محور جلو و ۸۲ پوندی در محور عقب تولید می‌کرد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی