عصر ایران- تاتیانا بیلبائو معمار مکزیکی متولد 1972 در مکزیکوسیتی، در خانواده ای معمار بزرگ شد. او در جوانی حتی به تحصیل در رشته زیست شناسی فکر می کرد؛ علاقه ای که بعدها در نگاه ویژه اش به پیوند میان معماری و طبیعت بازتاب یافت.
بیلبائو که در سال 2004 استودیوی معماری خود را تاسیس کرد، رویکردی را دنبال می کند که در آن ساختمان ها قرار نیست برای همیشه بر طبیعت مسلط بمانند. در آثار او، درختان می توانند از میان فضاهای معماری رشد کنند، حیاط ها و تراس ها با پوشش گیاهی موجود پیوند بخورند و گذر زمان به بخشی از طراحی تبدیل شود.
یکی از نمونه های شاخص این نگرش، مرکز پژوهشی دریای کورتز در مازاتلان مکزیک است. بیلبائو برای طراحی این پروژه، داستانی خیالی از آینده را در نظر گرفت: ساختمانی که در سال 2023 ساخته شده، در سال 2100 بر اثر بالا آمدن سطح آب دریا به زیر آب می رود و پس از عقب نشینی آب ها در سال 2227، به ویرانه ای بتنی اما سرشار از حیات تبدیل می شود.
این روایت آینده نگرانه، الهام بخش طراحی آکواریومی با دیوارهای بتنی عظیم، گذرگاه های باز و باغ هایی شد که در آن ها طبیعت حضوری پررنگ دارد.
در پروژه کاسا ونتورا در نزدیکی مونتری نیز همین نگاه در قالب یک خانه خانوادگی دیده می شود. ساختمان در دامنه کوه شکل گرفته و اتاق های بتنی آن با شیب طبیعی زمین هماهنگ شده اند. درختان موجود نیز از میان حیاط های باز و تراس ها عبور می کنند و به بخشی از زندگی روزمره ساکنان تبدیل می شوند.
فرم های مجسمه وار بتنی در آثار بیلبائو یادآور برخی جریان های بروتالیسم گیاهی در دهه های 1960 و 1970 میلادی است. با این حال، نگاه او تنها به بازآفرینی سبک های گذشته محدود نمی شود؛ بلکه آینده ای را تصور می کند که در آن ساختمان ها می توانند همراه با محیط طبیعی تغییر کنند.
در این رویکرد، معماری به جای تلاش برای کنترل کامل طبیعت، به آن فرصت رشد و حضور می دهد؛ نگاهی که یادآور ضرورت فروتنی انسان در برابر جهان طبیعی است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی