روزنامه همشهری نوشت: استفاده از سلاح هسته‌ای برای برخی کانال‌های داخلی که به‌دنبال جذب مخاطب هستند، به خبری جذاب تبدیل شده تا با تولید محتوایی درباره روش‌های مراقبت از خود هنگام بمباران هسته‌ای، دنبال‌کننده جذب کنند. در مجموع، تهدید هسته‌ای بیش از آنکه اثر میدانی داشته باشد، از نظر روانی اهمیت دارد. چرا؟
اولا، هیروشیما و ناکازاکی که هدف حمله هسته‌ای قرار گرفتند، بخشی از ژاپن بودند؛ کشوری که وسعت آن در مقایسه با ایران بسیار کمتر است. به همین دلیل، آن بمباران‌ها توانستند در سرنوشت جنگ تعیین‌کننده باشند. اما ایران کشوری بسیار پهناور است و بمب هسته‌ای چنین اثری در آن نخواهد داشت.
در مقابل، ایران می‌تواند همین ضربه را به اسرائیل وارد کند؛ رژیمی کوچک که مساحت آن از برخی استان‌های ایران نیز کمتر است و در نتیجه، ممکن است به‌طور کامل محو شود. علاوه بر این، با نخستین استفاده از سلاح هسته‌ای، کنترل روند گسترش تسلیحات هسته‌ای در جهان از دست خارج خواهد شد و آمریکا دیگر در هیچ نقطه‌ای از جهان قدرت جلوگیری از آن را نخواهد داشت.
آلودگی ناشی از انفجار هسته‌ای نیز می‌تواند مناطق گسترده‌ای از غرب آسیا، ازجمله مناطق تحت نفوذ متحدان آمریکا را دربر بگیرد. از نظر فنی نیز یک بمب هسته‌ای تاکتیکی ۵۰هزارتنی شاید بتواند تا عمق ۳۰متری سنگ گرانیت نفوذ کند. کلاهک ۴۷۵هزارتنی موشک ترایدنت نیز می‌تواند حفره‌ای به عمق حدود ۱۰۰متر ایجاد کند؛ درحالی‌که تونل‌های اطراف نطنز در عمق ۲۶۰تا ۶۰۰متری زمین قرار دارند و با بتن‌هایی محافظت می‌شوند که ایران مدعی است مقاومت آنها ۱۰برابر بتن معمولی است. بنابراین، استفاده از سلاح هسته‌ای برای هدف قرار دادن چنین تأسیساتی، تلاشی بیهوده خواهد بود.
ایران نیز به‌اندازه کافی اورانیوم برای تولید ۱۰ تا ۱۲سلاح هسته‌ای در اختیار دارد. از سوی دیگر، نخستین انفجار هسته‌ای در این جنگ می‌تواند بحث جاری در تهران درباره ضرورت دستیابی به سلاح هسته‌ای را یک‌طرفه کند. بنابراین، تهدید هسته‌ای برای آمریکا چیزی جز ابزاری با اثرگذاری مهم در جنگ شناختی نیست؛ ابزاری برای ایجاد ترس و نگرانی در جامعه ایران؛ راهبردی که البته تاکنون در ایران نتیجه‌ای نداشته است.