زهرا بیات
پارسینه
این روزها گریزی از مشاهده تکه ویدیوهای موسوم به «گفتگو» در فضای اینترنت و به‌ویژه در صفحات اینستاگرامی نیست، برنامه‌هایی با همان الگوهای تکراری و پیش پا افتاده مثل دعوت از یک چهره، دو تا سوال کش دار درباره زندگی شخصی، درآوردن حرفهای مگو و نهایتا تیترهای زرد برای داغ کردن بازار کلیک!
به نظر می‌رسد که این وضعیت، تا حد زیادی تاوان جابجایی جای میزبان و مهمان و حضور اینفلوئنسرها به جای روزنامه نگاران روی صندلی مصاحبه است. وقتی هدف فقط دیده شدن به هر قیمتی باشد، مرز بین گفتگو و مچ گیری مخدوش میشود و نتیجه هم روشن است: فراری دادن آدم حسابی‌ها از این قاب‌ها و دلزدگی مخاطبی که دیگر فریب این بازی‌ها را نمی‌خورد.
البته فضا اینقدرها هم بی قاعده نیست! در همین آشفته بازار، کارهایی مثل بعضی برنامه‌های شبکه «ایران نت» نشان داده که میشود قاب تصویر را جدی گرفت، مخاطب را پای کار نشاند و به لودگی هم تن نداد. دلیلش هم دور از ذهن نیست، گویا پشت این دوربین ها کسانی نشسته‌اند که الفبای رسانه و حدود اخلاق حرفهای را می‌شناسند.
با این همه، اگر بخواهیم منصفانه به دوستانمان در این شبکه نوپا پیشنهادی بدهیم، باید بگوییم مبادی آداب بودن و فرار از زردبازی حسن بزرگی است، اما شما هم در ادامه کار باید مراقب تله سلبریتی زدگی باشید.
رسانه حرفهای قرار نیست فقط با چهره‌های آشنای تهران و در فضایی گلخانه‌ای گپ بزند. هنر واقعی وقتی است که دوربین از این دایره تکراری بیرون بیاید و سراغ آدم‌ها، نخبگان، سینماگران جوان و اهل قلمی برود که در استان‌ها و حاشیه‌ها بدون تریبون مانده‌اند. آن روز است که عیار کار مستقل بیشتر به چشم می آید.