عصر ایران - فیات بارچتا با کد شناسایی تیپو ۱۸۳، یکی از رودسترهای جمع‌وجور و متفاوت این خودروساز ایتالیایی است. نمونه‌ای از مدل ۱۹۹۸ این خودرو را مشاهده می کنید.
سابقه فیات در ساخت خودروهای اسپرت روباز و کوچک به سال‌های پس از جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد. این شرکت برخلاف خودروسازانی مانند فراری و مازراتی که خودروهای اختصاصی و گران‌قیمت تولید می‌کردند، استفاده از پلتفرم‌ها و قطعات مشترک با مدل‌های تولید انبوه را در اولویت قرار داد.
این رویکرد به فیات امکان می‌داد رودسترهایی سبک و لذت‌بخش با هزینه خرید و نگهداری مناسب‌تر عرضه کند. اوج محبوبیت این محصولات به دوران تولید فیات ۱۲۴ اسپایدر بازمی‌گشت، اما کاهش فروش در میانه دهه ۱۹۸۰ باعث شد این شرکت از توسعه نسل بعدی آن صرف‌نظر کند.
در آغاز دهه ۱۹۹۰، موفقیت مزدا ام‌ایکس-۵ بار دیگر توجه بازار را به رودسترهای جمع‌وجور و نسبتاً مقرون‌به‌صرفه جلب کرد. فیات نیز با معرفی بارچتا به این جریان بازگشت.
فیات بارچتا در نمایشگاه خودرو ژنو سال ۱۹۹۵ رونمایی شد و به‌عنوان جانشینی برای ۱۲۴ اسپایدر شناخته می‌شد؛ هرچند از نظر ساختار فنی تفاوت‌هایی با آن داشت.
این خودرو بر پایه پلتفرم دیفرانسیل جلوی تیپو ۲ ساخته شد؛ پلتفرمی که در فیات پونتو و برخی دیگر از هاچ‌بک‌های کوچک این برند نیز استفاده شده بود.
با وجود این ساختار، طراحی ظاهری بارچتا یادآور رودسترهای سنتی دیفرانسیل عقب بود. کاپوت کشیده، کابین جمع‌وجور و بخش عقب کوتاه، ترکیبی کلاسیک به وجود آورده بودند که ظاهر خودرو را به رودسترهای اسپرت قدیمی نزدیک می‌کرد.
فیات بارچتا به یک موتور چهارسیلندر ۱.۸ لیتری تنفس طبیعی مجهز بود که ۱۳۰ اسب‌بخار قدرت و ۱۶۴ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد. نیروی موتور از طریق جعبه‌دنده پنج‌سرعته دستی به چرخ‌ها منتقل می‌شد.
این رودستر برای رسیدن از حالت سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت به ۸.۹ ثانیه زمان نیاز داشت و حداکثر سرعت آن به ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسید.
بارچتا با هدف ثبت رکوردهای سرعت طراحی نشده بود. فلسفه اصلی آن، ارائه خودرویی سبک و لذت‌بخش برای سفر و رانندگی با سقف باز بود؛ تجربه‌ای که در کنار طراحی خاص ایتالیایی، هویت اصلی این مدل را شکل می‌داد.
تولید فیات بارچتا حدود ۱۰ سال ادامه داشت و در این مدت کمی بیش از ۵۷ هزار دستگاه از آن ساخته شد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی