عصر ایران - دوج پولارا دو در مدل ۱۹۶۳ با مجموعه‌ای از تغییرات فنی و ظاهری، ادای احترامی به دوران طلایی مسابقات درگ و خودروهای سوپر استاک کرایسلر است. طراحی این نمونه از میراث مسابقه‌ای دوج در دهه ۱۹۶۰ الهام می‌گیرد؛ دوره‌ای که این برند با خودروهای سبک‌وزن ۳۳۰ و ۴۴۰ در رقابت‌های انجمن ملی مسابقات اتومبیل‌رانی هات‌راد آمریکا (NHRA) عملکرد برجسته‌ای داشت.
در آن دوران، خودروهای دوج به موتور ۴۲۶ اینچ مکعبی رام‌چارجر مکس وج V8 مجهز بودند. گروهی از مهندسان کرایسلر با نام «رام‌چارجرز» نقش مهمی در توسعه این خودروها داشتند. فعالیت‌های آن‌ها در زمینه آزمایش فنی، توسعه تایر و حضور در مسابقات نمایشی درگ، به شهرت مدل‌های دوج با رنگ‌آمیزی راه‌راه قرمز و سفید کمک کرد و زمینه‌ساز موفقیت‌های بعدی کرایسلر با موتور همی شد.
این پولارا به یک موتور V8 با حجم ۴۴۰ اینچ مکعب مجهز است که مورد بازنگری و تقویت قرار گرفته است. هدرزهای لوله‌ای بزرگ و سیستم اگزوز سه اینچی نیز در مجموعه تنفسی موتور به کار رفته‌اند.
نیروی موتور از طریق یک گیربکس اتوماتیک دکمه‌ای منتقل می‌شود که به مجموعه کنترل دستی تعویض دنده در حالت معکوس مجهز شده است. این ساختار امکان کنترل تعویض دنده‌ها را در اختیار راننده قرار می‌دهد.
در بخش انتقال قدرت، دیفرانسیل عقب ۸.۷۵ اینچی با قابلیت توزیع محدود لغزش و نسبت دنده ۴.۱۰ به یک قرار دارد؛ ترکیبی که برای شروع حرکت سریع و شتاب‌گیری از حالت سکون در نظر گرفته شده است.
بدنه خودرو به رنگ فیروزه‌ای درآمده و فضای داخلی آن نیز با صندلی یکپارچه و تودوزی هماهنگ طراحی شده است. شیشه‌بالابرهای برقی کارخانه‌ای از دیگر امکانات این نمونه هستند.
از تجهیزات کاربردی خودرو می‌توان به دورسنج موتور اتومتر مجهز به چراغ تعویض دنده، کلید قطع برق باتری و کاپوت سبک‌وزن فایبرگلاس اشاره کرد. این کاپوت با ورودی‌های هوای الهام‌گرفته از خودروهای سوپر استاک و پین‌های نگهدارنده طراحی شده است.
رینگ‌های فولادی هم‌رنگ بدنه، در کنار قالپاق‌های کوچک موسوم به «داگ‌دیش»، ظاهر ساده و کم‌ادعای خودرو را تکمیل می‌کنند؛ ظاهری که در کنار تجهیزات فنی آن، یادآور خودروهای مسابقه‌ای خیابانی دهه‌های گذشته است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی