عصرایران - Daily NK گزارش داد: همسران مقام‌های بانفوذ در استان ریانگ‌گانگ کره شمالی در سال ۲۰۲۶ بر سر دست‌یابی به مشاغل پردرآمد در کارگاه‌های تولید گوشت مصنوعی با یکدیگر درگیر شده‌اند؛ به‌طوری‌که رتبه و نفوذ همسرانشان در اداره برق محلی، اغلب تعیین می‌کند کدام‌یک از آنها به این مشاغل دست پیدا کند. این موضوع را یک منبع محلی روز ۹ نوامبر به تارنمای«دیلی ان‌کی» گفت.
هر استان کره شمالی یک اداره انتقال و توزیع برق دارد که تصمیم می‌گیرد کدام خانه‌ها، کارخانه‌ها و کسب‌وکارها برق دریافت کنند و این برق برای چه مدتی در اختیار آنها قرار گیرد.
کمبود مزمن برق به مقام‌های این ادارات قدرت و نفوذ قابل‌توجهی در زندگی روزمره مردم داده است. ساکنان شهر هِیسان حتی بازرسان این اداره را متهم کرده‌اند که از بازرسی‌های برق برای گرفتن رشوه استفاده می‌کنند.
آخرین درگیری در اول نوامبر میان همسران دو مقام اداره برق آغاز شد؛ اختلافی که بر سر تصاحب یک موقعیت شغلی در کارگاه کوچکی برای تولید گوشت مصنوعی شکل گرفت.
گوشت مصنوعی، ورقه‌ای جویدنی است که از باقی‌مانده سویای حاصل از روغن‌کشی تهیه می‌شود. این محصول در جریان قحطی دهه ۱۹۹۰ به‌عنوان جایگزینی پروتئینی رواج پیدا کرد و همچنان یکی از خوراکی‌های اصلی خیابانی در کره شمالی به شمار می‌رود.
زن نخست در آسیاب و فروشگاه تولید رشته‌فرنگی یک کارخانه دولتی کار می‌کرد؛ جایی که وظیفه‌اش آسیاب کردن غلات و تهیه رشته‌فرنگی برای آسایشگاه و خوابگاه کارگران کارخانه بود. او پیش‌تر برای انتقال به کارگاه تولید گوشت مصنوعی هماهنگی کرده و در ازای واگذاری شغل قبلی خود به فرد دیگری، از او پول گرفته بود.
اما برنامه‌هایش زمانی نقش بر آب شد که زن دوم، که همسرش از نفوذ بیشتری برخوردار بود، به‌جای او شغل کارگاه تولید گوشت مصنوعی را به دست آورد. در نتیجه، زن نخست ناچار شد در فروشگاه رشته‌فرنگی باقی بماند و پولی را که بابت واگذاری شغل قبلی‌اش دریافت کرده بود، پس بدهد.
او که به‌شدت خشمگین شده بود، شخصاً به سراغ رقیبش رفت. به گفته این منبع، دو زن در جریان مشاجره‌ای که نزدیک بود به درگیری فیزیکی منجر شود، یکدیگر را تهدید کردند و به هم ناسزا گفتند.
این منبع گفت: خانواده‌های مقام‌های اداره برق از کنترل همسرانشان بر دسترسی به برق استفاده می‌کنند تا برای خود در آسیاب‌ها و کارگاه‌های تولید گوشت مصنوعی شغل دست‌وپا کنند. اینها مکان‌هایی هستند که بدون تأمین پایدار برق، اساساً نمی‌توانند به فعالیت خود ادامه دهند.
این منبع افزود: حتی در میان این خانواده‌ها نیز رقابت برای به دست آوردن مشاغلی که درآمد بیشتری دارند، بسیار شدید است. این ماجرا نشان می‌دهد این رقابت‌ها چگونه به درگیری‌های علنی کشیده می‌شود.
مشاغل مربوط به فروشگاه‌های تولید رشته‌فرنگی در کارخانه‌های دولتی، اگرچه با حجم کاری سنگینی همراه هستند، درآمد واقعی چندانی برای کارکنان به همراه ندارند. در مقابل، شرایط برای کارکنان کارگاه‌های خصوصی تولید گوشت مصنوعی کاملاً متفاوت است. تقاضای مستمر از سوی «جانگ‌مادانگ» یا همان بازارهای خصوصی کره شمالی، سفارش‌های این کارگاه‌ها را پیوسته حفظ می‌کند و درآمد بالایی برای آنها به همراه دارد.
بسیاری از کارگاه‌های خصوصی تحت نام یک بنگاه دولتی فعالیت می‌کنند و بخشی از سود خود را به آن می‌پردازند. مردم کره شمالی مدت‌هاست که به دلایل مشابه برای به دست آوردن شغل در کارخانه‌های فرآوری مواد غذایی رشوه می‌دهند.
این منبع گفت: کارکنان تولید گوشت مصنوعی تنها ۳۰ درصد از درآمد خود را به کارخانه‌ای می‌دهند که نام‌شان در آن ثبت شده است. آنها باقی درآمد را برای خود نگه می‌دارند و به همین دلیل، دیگر لازم نیست نگران تأمین غذای روزانه خانواده‌شان باشند.
این منبع ادامه داد: این روزها کسبه بازارها به‌سختی می‌توانند درآمدی به دست آورند که حتی برای تأمین هزینه یک روزشان کافی باشد؛ بنابراین، کارکنان این کارگاه‌ها از یک پشتوانه مالی طلایی برخوردارند. به همین دلیل بود که آن زن تلاش کرد از فروشگاه رشته‌فرنگی به کارگاه تولید گوشت مصنوعی منتقل شود.
این درگیری نشان می‌دهد بحران برق در کره شمالی در دوران رهبری کیم جونگ اون چگونه دسترسی به برق را به نوعی واحد مبادله و منبع قدرت تبدیل کرده است. خانواده‌های ثروتمند و مقام‌های حکومتی مدت‌هاست برای منحرف کردن جریان برق به سمت خانه‌های خود، به ایستگاه‌های توزیع برق پول می‌پردازند. برخی خانواده‌ها حتی برای تأمین روشنایی مراسم عروسی و دیگر مناسبت‌های خاص، به اداره توزیع برق رشوه می‌دهند.