عصر ایران - خانه فالینگ‌واتر، از مشهورترین آثار فرانک لوید رایت، معمار برجسته آمریکایی، در سال ۱۹۳۷ در منطقه جنگلی لورل هایلندز در ایالت پنسیلوانیا تکمیل شد. این خانه به‌عنوان اقامتگاه آخر هفته برای ادگار کافمن و همسرش لیلیان کافمن طراحی شده بود.
ویژگی اصلی این بنا، موقعیت غیرمعمول آن است. برخلاف رویکرد رایج در طراحی خانه‌های نزدیک آبشار که ساختمان در نقطه‌ای پایین‌تر قرار می‌گیرد تا چشم‌اندازی از آبشار داشته باشد، رایت خانه را مستقیماً بر فراز آبشار بِر ران (Bear Run) بنا کرد.
در طراحی فالینگ‌واتر، تراس‌های پیش‌آمده از بدنه اصلی ساختمان بیرون زده‌اند و به لبه‌های صخره شباهت دارند. این تراس‌ها از کنار یک هسته سنگی ساخته‌شده از ماسه‌سنگ امتداد پیدا می‌کنند و ارتباط بصری و ساختاری بنا با محیط طبیعی را تقویت می‌کنند.
یکی از ویژگی‌های قابل توجه خانه، حفظ بخشی از طبیعت اولیه زمین در فضای داخلی است. تخته‌سنگی طبیعی از کف اتاق نشیمن بالا آمده و بدون حذف آن، در طراحی داخلی خانه جای گرفته است.
ارتباط خانه با آب تنها به چشم‌انداز و صدای آب محدود نمی‌شود. در بخشی از ساختمان، دریچه‌ای شیشه‌ای تعبیه شده که با باز شدن آن، راه‌پله‌ای به سمت پایین و جریان آب زیر خانه دسترسی پیدا می‌کند.
این جزئیات نشان می‌دهد که ایده اصلی رایت، ایجاد فاصله میان ساکنان و طبیعت نبود، بلکه فراهم کردن امکان زندگی در کنار عناصر طبیعی بود.
رایت درباره ایده اصلی این پروژه گفته است: «می‌خواهم با آبشار زندگی کنید، نه اینکه فقط به آن نگاه کنید.»
این جمله به‌خوبی رویکرد معماری او را در طراحی فالینگ‌واتر نشان می‌دهد؛ ساختمانی که به‌جای قرار گرفتن در برابر طبیعت، با آن ترکیب شده است.