عصر ایران - ساخت این خیابان بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ انجام شد. طراحی آن را اسکار کرامپ، معمار دانمارکی، بر عهده داشت و ویکتور ینسن، استاد بنا و توسعه‌دهنده املاک، سفارش‌دهنده و مجری توسعه این مجموعه بود.
زمین محل احداث خیابان پیش‌تر به انجمن سلطنتی تیراندازی کپنهاگ (Det Kongelige Kjøbenhavnske Skydeselskab) تعلق داشت. محوطه تیراندازی این انجمن از قرن هجدهم بخش‌هایی از منطقه وستربرو را در بر می‌گرفت.
با گسترش کپنهاگ و توسعه شهر در خارج از محدوده استحکامات دفاعی قدیمی، این منطقه نیز به‌تدریج در بافت شهری پایتخت دانمارک ادغام شد.
یکی از ویژگی‌های شاخص اسکیدبانگاده، الگوی غیرمعمول استقرار ساختمان‌ها در امتداد خیابان است. برخلاف خیابان‌های متداول که ساختمان‌ها در امتداد یک خط مستقیم قرار می‌گیرند، بناهای این مجموعه با الگویی زیگزاگی طراحی شده‌اند.
در هر طرف خیابان سه فرورفتگی عمیق در نظر گرفته شده است. این ساختار باعث افزایش طول نمای ساختمان‌ها و فراهم‌شدن امکان دسترسی تعداد بیشتری از واحدهای مسکونی به نور روز و هوای تازه می‌شد.
معماری این مجموعه با نماهای زردرنگ دارای تزئینات برجسته، بخش‌هایی از آجرکاری متضاد، قرنیزهای تزئینی و برج‌های شاخص در گوشه ساختمان‌ها شناخته می‌شود.
برج‌های گوشه‌ای با سقف‌های نوک‌تیز، در کنار جزئیات پرکار معماری تاریخی‌گرا، به مجموعه ظاهری باشکوه بخشیده‌اند؛ ویژگی‌ای که برای ساختمان‌های مسکونی آن دوره کمتر متداول بود.
اسکیدبانگاده در ابتدا خیابانی خصوصی بود و ورودی‌های آن با دروازه کنترل می‌شد. حتی برای این خیابان نگهبان نیز در نظر گرفته شده بود.
ظاهر نسبتاً مجلل و جایگاه اجتماعی این مجموعه باعث شد در میان مردم به نام «دن فینه گاده» به معنای «خیابان زیبا» یا «خیابان اعیان‌نشین» شهرت پیدا کند.
در جریان طرح‌های گسترده نوسازی شهری در دهه ۱۹۹۰ میلادی، بخش زیادی از ویژگی‌های معماری تاریخی این خیابان احیا شد.
امروزه اسکیدبانگاده همچنان نمونه‌ای قابل توجه از تأثیر خلاقیت معماری و برنامه‌ریزی شهری بر شکل‌گیری کپنهاگ در دوران توسعه سریع این شهر در اواخر قرن نوزدهم محسوب می‌شود.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی