صفحه نخست

عصرايران دو

فیلم

پادکست

ورزشی

بین الملل

فرهنگ و هنر

علم و دانش

گوناگون

صفحات داخلی

کد خبر ۱۲۰۶۶۵۵
تاریخ انتشار: ۲۰:۱۶ - ۲۸ آبان ۱۴۰۵ - 19 November 2026

هتل مون گنگ ؛ بازسازی یک ساختمان فرسوده با مصالح بازیافتی و طراحی خلاقانه (+تصاویر)

از مبلمان ساخته شده با درپوش بطری تا سوئیت های بامبویی؛ هتل مون گنگ در بالی تجربه ای متفاوت از معماری و طراحی داخلی ارائه می دهد.

عصر ایران - در قلب منطقه اوبود در جزیره بالی اندونزی، هتلی کوچک و متفاوت به نام «مون گنگ» (Moon Gang) قرار دارد که نمونه ای جالب از احیای معماری موجود به جای تخریب و ساخت و ساز از صفر است. این مجموعه که پیش تر یک اقامتگاه تفریحی فرسوده بود، با طراحی استودیوی معماری و طراحی داخلی YSG به هتلی پنج سوئیتی تبدیل شده است؛ پروژه ای که در آن مصالح بومی، عناصر بازیافتی و هنر دست صنعتگران اندونزیایی نقش مهمی دارند. 

یکی از ویژگی های جالب این پروژه، موقعیت دسترسی آن است. مسیر باریک منتهی به هتل به اندازه ای محدود است که خودرو نمی تواند از آن عبور کند و مهمانان باید با پای پیاده یا موتورسیکلت به مجموعه برسند. همین محدودیت، انتقال مصالح ساختمانی و اجرای عملیات بازسازی را نیز دشوار کرده بود. طراحان برای حل این مشکل، تا حد امکان از مصالح محلی استفاده کردند و اتصالات و اجزای چوبی را به گونه ای طراحی کردند که بتوان آن ها را در محل پروژه مونتاژ کرد.

بازسازی به جای تخریب و ساخت مجدد

ساختمان اولیه مون گنگ با مشکلاتی مانند نفوذ رطوبت و آسیب دیدگی بخش هایی از سازه و پوشش های داخلی رو به رو بود. استودیوی YSG به جای کنار گذاشتن ساختمان موجود، رویکرد بازسازی و استفاده مجدد از بخش های قابل حفظ آن را در پیش گرفت.

در این فرآیند، دیوارهای چوبی پوسیده جایگزین شدند و بخش هایی از سقف و کف های بتنی نیز مورد تعمیر یا بازسازی قرار گرفتند. یکی از تصمیم های جالب طراحان، استفاده مجدد از برخی مصالح حاصل از تخریب بود. به عنوان نمونه، کاشی های سفالی و بلوک های مشبک بتنی خرد شدند تا در لایه های زهکشی مورد استفاده قرار بگیرند. این روش افزون بر کاهش ضایعات ساختمانی، به مدیریت مشکلات مربوط به آب و رطوبت در مجموعه نیز کمک کرد.

حیاط مرکزی؛ قلب تپنده هتل

در طراحی جدید، استخر در مرکز یک حیاط داخلی قرار گرفته و از سه طرف با سوئیت ها و فضاهای عمومی احاطه شده است. ورودی مجموعه نیز از سمت چهارم حیاط انجام می شود؛ به طوری که مهمانان پس از ورود ابتدا با فضای مشترک و استخر رو به رو می شوند و سپس به سمت اتاق ها و دیگر بخش های هتل حرکت می کنند.

این سازمان دهی فضایی باعث شده است حیاط مرکزی به نقطه اصلی ارتباط و جهت یابی در مجموعه تبدیل شود. در مقیاس نسبتا کوچک هتل، چنین چیدمانی ضمن ایجاد ارتباط میان فضاهای خصوصی و عمومی، امکان استفاده روزمره از فضای باز را نیز فراهم می کند.

ترکیب مصالح بومی، طبیعی و بازیافتی

یکی از ویژگی های شاخص طراحی داخلی مون گنگ، تنوع مصالح و بافت های به کار رفته در آن است. سنگ آتشفشانی، کاشی های سفالی، بامبو و چوب در کنار رزین و پلاستیک بازیافتی قرار گرفته اند و فضایی با ترکیبی از بافت های طبیعی و سطوح معاصر ایجاد کرده اند.

در یکی از سوئیت های اضافه شده در طبقه بالایی، بامبو نقش مهمی در شکل گیری فضای داخلی دارد. یک نورگیر بزرگ نیز نور طبیعی را به داخل هدایت می کند و رنگ آمیزی نیلی به این بخش هویتی متمایز بخشیده است.

در بخش اسپا نیز درهای کشویی بامبو با نقش مراحل مختلف ماه طراحی شده اند؛ جزئیاتی که با نام و هویت بصری هتل ارتباط دارند و مفهوم ماه را از سطح تزئینات به عناصر معماری و طراحی داخلی منتقل می کنند.

نقش صنعتگران اندونزیایی در شکل گیری هویت هتل

بیش از 15 گروه از سازندگان و صنعتگران اندونزیایی در اجرای این پروژه مشارکت داشته اند. بخش قابل توجهی از شخصیت بصری هتل حاصل همکاری این گروه هاست؛ موضوعی که نشان می دهد طراحی مجموعه تنها به انتخاب مصالح محدود نبوده و مهارت های ساخت محلی نیز در شکل گیری نتیجه نهایی نقش داشته اند.

یکی از نمونه های جالب این همکاری، مبلمان و کانترهایی است که توسط مجموعه ویدو پلاستیکس از درپوش بطری های پلاستیکی بازیافتی ساخته شده اند. این قطعات در فضای داخلی هتل به صورت عناصر کاربردی مورد استفاده قرار گرفته اند و مواد دورریختنی را به بخشی از طراحی تبدیل کرده اند.

مجموعه BYO Living نیز تخت های استراحت کنار استخر را با استفاده از مواد بازیافتی و تکنیک بافت دستی تولید کرده است. در بخش نورپردازی، گروه ای ای پرکتیس از چوب محلی سسه (Seseh) در ترکیب با رزین سبزرنگ برای ساخت دیوارکوب ها استفاده کرده است.

این همکاری ها افزون بر ایجاد تنوع در طراحی، فرصتی برای دیده شدن توانایی کارگاه ها و صنعتگران محلی فراهم کرده است.

جزئیات طراحی؛ از پارچه های گیاهی تا موسیقی شهری

توجه به جزئیات در فضاهای خصوصی هتل نیز ادامه پیدا کرده است. پرده ها با رنگ های استخراج شده از گیاهان رنگ آمیزی شده اند و چراغ های آویز کنار تخت ها از برگ موز با رنگ نیلی ساخته شده اند. این عناصر در کنار مصالح طبیعی و رنگ های به کار رفته در فضا، ارتباط میان طراحی داخلی و صنایع دستی منطقه را تقویت می کنند.

فضای نشیمن مشترک هتل نیز ویژگی متفاوتی دارد: یک مجموعه تجهیزات دی جی در اختیار مهمانان قرار گرفته تا بتوانند خودشان موسیقی پخش کنند. مجموعه ای از صفحه های موسیقی پاپ شهری اندونزیایی و ژاپنی که توسط گروه میدنایت رانرز (Midnight Runners) گردآوری شده اند، برای استفاده در این فضا در نظر گرفته شده است.

معماری در محدودیت ها؛ احیای یک ساختمان با هویتی تازه

هتل مون گنگ نمونه ای از پروژه هایی است که در آن محدودیت های اجرایی و ویژگی های ساختمان موجود به بخشی از فرآیند طراحی تبدیل شده اند. مسیر باریک دسترسی، مشکلات رطوبتی ساختمان و دشواری انتقال مصالح، چالش هایی بودند که استودیوی YSG ناچار بود در کنار طراحی فضاهای جدید برای آن ها راه حل پیدا کند.

نتیجه این رویکرد، مجموعه ای پنج سوئیتی است که هویت آن از ترکیب معماری موجود، مصالح محلی، عناصر بازیافتی و مشارکت صنعتگران اندونزیایی شکل گرفته است. مون گنگ نشان می دهد که برای ایجاد یک فضای اقامتی متفاوت، همیشه نیازی به تخریب ساختمان قدیمی و آغاز ساخت و ساز از نقطه صفر نیست؛ گاهی بازسازی هوشمندانه و استفاده خلاقانه از امکانات موجود می تواند به خلق فضایی با شخصیت معماری منحصر به فرد منجر شود.

تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور

ارسال به تلگرام