عصرایران- چند سال پیش، سوزان پینکر، روانشناس کانادایی و نویسنده کتاب «اثر دهکده»، در یک سخنرانی در برنامه TED به موضوع عوامل موثر بر طول عمر پرداخت و با اشاره به پژوهش های مختلف، نقش روابط اجتماعی را در سلامت و افزایش شانس بقا برجسته کرد.
پینکر در آن زمان با اشاره به نقش وراثت و سبک زندگی در طول عمر، سهم ژن ها را حدود 25 درصد و سهم عوامل محیطی و سبک زندگی را 75 درصد عنوان کرد. البته این اعداد را نباید یک قانون علمی قطعی و قابل تعمیم به همه افراد دانست؛ سهم وراثت و محیط در طول عمر، بسته به جمعیت مورد بررسی و روش پژوهش متفاوت است.
او برای توضیح موضوع، به زندگی ساکنان مناطق موسوم به مناطق آبی، از جمله جزیره ساردینیا در ایتالیا، اشاره کرد؛ مناطقی که به دلیل شمار قابل توجه افراد با طول عمر بالا مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند.
یکی از پژوهش های مورد استناد پینکر، مطالعه جولیان هولت لاندستاد، پژوهشگر دانشگاه بریگام یانگ، درباره ارتباط اجتماعی و خطر مرگ بود. در یک فراتحلیل که نتایج 148 مطالعه و اطلاعات بیش از 308 هزار نفر را بررسی کرد، برخورداری از روابط اجتماعی قوی تر با احتمال بقای بیشتر ارتباط داشت. برآورد کلی پژوهشگران از این ارتباط، افزایش 50 درصدی شانس بقا در افراد دارای روابط اجتماعی قوی تر بود.
این ارتباط فقط به داشتن دوستان صمیمی یا اعضای خانواده محدود نمی شود. حمایت نزدیکان در زمان بیماری و بحران، داشتن افرادی برای کمک و حتی تعامل های روزمره با دیگران، همگی بخشی از شبکه اجتماعی انسان هستند.
پینکر در آن سخنرانی توضیح داد که تعامل حضوری با دیگران می تواند از راه سازوکارهای روانی و زیستی بر سلامت اثر بگذارد. گفت و گو، ارتباط چشمی، تماس انسانی و احساس تعلق، به کاهش احساس تنهایی و استرس و تقویت حمایت اجتماعی کمک می کنند.
مرور این پژوهش ها یادآور می شود که طول عمر فقط به ژنتیک یا عادت های فردی وابسته نیست. حفظ ارتباط با خانواده و دوستان، مشارکت در فعالیت های گروهی و حتی گفت و گوهای کوتاه روزمره نیز می توانند بخشی از یک زندگی سالم تر باشند.
این مطلب به منزله تشخیص پزشکی نیست و صرفا با هدف اطلاع رسانی تهیه شده است. در صورت نگرانی درباره وضعیت سلامت خود با پزشک مشورت کنید.