پاشنه آشیل آمریکا در تیررس ما
۱- ابتدا به این دو گزاره که ظاهراً متضاد و یا دستکم، متفاوت به نظر میرسند، نگاهی بیندازید!
اول: دیروز، روزنامه وال استریت ژورنال در گزارشی به نقل از مقامات آمریکایی آورده بود، «کارزار فشار اقتصادی واشنگتن علیه ایران به نتایجی دست یافته است که از نگاه مقامهای آمریکایی، ممکن است نیاز دولت ترامپ به انجام عملیات نظامی گسترده را برطرف کند»! ادعای وال استریت ژورنال حتی اگر یک بلوف سیاسی و بخشی از عملیات روانی هم باشد، نباید نادیده گرفته شود.
دوم: باراک راوید، خبرنگار صهیونیست وبگاه و نشریه آکسیوس به نقل از دو منبع آگاه مینویسد: «کاخ سفید از پنتاگون و نهادهای اطلاعاتی آمریکا خواسته است ارزیابی و تحلیلی درباره واکنش احتمالی ایران به هر یک از گزینههایی که ارتش آمریکا برای حمله آماده کرده، ارائه دهند و تاکید کرده است که آیا گزینهای برای اقدام نظامی وجود دارد که بدون برانگیختن حمله تلافیجویانه و ویرانگر ایران علیه تأسیسات نفت و گاز کشورهای حوزه خلیجفارس، قابل اجرا باشد؟».
مجموعه این دو گزاره که با برخی از شواهد و مستندات دیگر نیز همخوانی دارد، نشان میدهد که؛ آمریکا، از یکسو برای تاثیر فشارهای اقتصادی علیه کشورمان حساب ویژهای باز کرده است و از آن میان بیشترین محاسبه خود را روی محاصره دریایی ایران متمرکز کرده است تا آنجا که به نوشته والاستریت ژورنال، امیدوار است (به خیال خود) با کارکرد فشار اقتصادی دیگر نیازی به حمله نظامی نداشته باشد!
و اما، از سوی دیگر به نوشته آکسیوس، خود را با کابوس وحشتناکی روبهرو میبیند و آن، اقدام تلافیجویانه ایران در حمله ویرانگر به تاسیسات نفت و گاز کشورهای عرب همپیمان آمریکا در حوزه خلیجفارس است و اما، در این میان، ما کجا ایستادهایم؟!
۲- ابتدا باید گفت که برخلاف آنچه برخی ادعا میکنند، شرایط کنونی را نمیتوان «حالت نه جنگ و نه صلح» دانست. چراکه محاصره دریایي ایران که ترامپ با صراحت از آن با عنوان «دزدی دریایی» یاد کرده است،
اولاً؛ بخش تعریفشدهای از حمله نظامی است که نباید بیپاسخ بماند.
ثانیاً؛ اصلیترین وحشت آمریکا از ادامه این محاصره، واکنش تلافیجویانه ایران در حملات ویرانکننده به زیر ساختها و پایانههای نفت و گاز کشورهای عرب همپیمان آمریکا در حوزه خلیجفارس است.
از این روی برای شکستن محاصره دریایی، بدون کمترین تردیدی باید زیرساختهای نفت و گاز کشورهای همپیمان آمریکا در منطقه را مورد حمله قرار بدهیم و این حمله، به بیان دیگر شلیک به پاشنه آشیل آمریکا خواهد بود.
۳- و اما، برخی از اخبار و گزارشها، از نگاه هوشمندانه مسئولان دستاندرکار جنگ به این میدان حکایت میکنند. دیروز تعداد قابل توجهی از منابع خبری مطرح دنیا اعلام کردند که جمهوری اسلامی ایران قصد دارد نفتکشهای خود را از محاصره خارج کرده و به سوی کشورهای خریدار اعزام کند و به نوشته «المانیتور» تأکید کرده است که حتی اگر یک گلوله نیز به سمت این نفتکشها شلیک شود، ایران تمامی پایانههای نفتی در سراسر خلیجفارس را هدف قرار داده و نابود خواهد کرد.
این خبر در داخل کشور نیز مورد تأیید قرار گرفته است. بهعنوان نمونه، از قول سرلشکر رضائی، دبیر شورای عالی امنیت ملی نقل شده است که «پایان دادن به این وضعیت (حالت نه جنگ و نه صلح) دیگر محدود به مسیر دیپلماسی نیست و توسل به نیروی نظامی نیز در دستور کار است. دیگر نمیخواهیم نظارهگر محاصره و تهدید باشیم».
۴- حمله به زیر ساختها و پایانههای نفت و گاز کشورهای همپیمان آمریکا در منطقه اگرچه یکی از اهرمهای قدرتمند برای شکستن محاصره دریایی آمریکاست ولی آمریکا و متحدانش پاشنه آشیلهای بسیار شکننده دیگری نیز دارند که ایران میتواند از آنها برای به زانو در آوردن حریف استفاده کند.
بهعنوان مثال تنگه هرمز، فقط مسیر عبور کشتیها و شناورهای حامل نفت و گاز و کالای تجاری نیست. این هدیه الهی (به قول رهبر معظم انقلاب)، گنج گرانبهای دیگری در دل خود دارد که بهرهگیری از آن در جنگ تمامعیاری که با آن روبهرو هستیم اگر برای دشمن از مسدود ماندن تنگه هرمز خطرناکتر نباشد -که هست- دستکم کاربردی همسان بستن تنگه هرمز دارد.
در عمق آبهای خلیجفارس و تنگه هرمز یکی از شاهراههای فیبر نوری بینالمللی جای گرفته است یعنی همان «ستون فقرات» اینترنت جهانی. شاهراهی که بیشترین ارتباطات اینترنت، تماسهای بینالمللی، تراکنشهای بانکی، سرویسهای ابری (icloud)، و حتی ارتباطات هوش مصنوعی و دیتاسنترها از همین کابلها عبور میکنند که کمترین خدشه بر آنها میتواند سیستم اینترنتی جهان را مختل کند و یا، بستن بابالمندب به روی کشتیهای وابسته به کشورهای متخاصم.در این زمینه، اگرچه مقاومت شجاع و توانمند یمن اعلام آمادگی کرده است ولی بابالمندب در تیررس موشکهای نقطهزن ما نیز قرار دارد.