همزمان با اعلام موافقت رييس سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري براي آبگيري سد سيوند، محمدعلي دادخواه، عضو كانون مدافعان حقوق بشر و شيرين عبادي، برنده جايزه نوبل صلح، نسبت به آسيب هايي كه آبگيري اين سد به آثار باستاني وارد مي كند، هشدار دادند.
به گزارش عصر ايران () روز گذشته، اسفنديار رحيم مشايي گفت: گروه هاي باستان شناسي اعلام كرده اند ادامه كاوش ها در منطقه ضرورتي ندارد و سازمان ميراث فرهنگي آبگيري سد سيوند را بلامانع مي داند.
به گفته رحيم مشايي، تاكنون 80 ميليارد تومان براي ساخت سد سيوند هزينه شده است و كارشناسان معتقدند پس از آبگيري، سالانه صدها ميليارد تومان ارزش اقتصادي در پي خواهد داشت.
در واكنش به اين مساله، اعضاي كانون مدافعان حقوق بشر از جمله محمد علي دادخواه و شيرين عبادي، در حال تنظيم شكواييه هايي عليه اسفنديار رحيم مشايي، رييس سازمان ميراث فرهنگي و پرويز فتاح، وزير نيرو هستند. قرار است اين شكواييه، در روزهاي آينده تسليم دادستاني مرودشت شود.
اين افراد، خواستار جلوگيري از آبگيري سد سيوند هستند.
هم اكنون، دو ديدگاه عمل درباره اين سد وجود دارد. گروه نخست معتقدند كه اين سد بايد به حال خود رها شود زيرا آبگيري آن باعث مي شود آثار باستاني منطقه دچار مشكل شوند. در مقابل گروهي بر آنند كه هر چند امكان دارد با سرگيري آب، خساراتي متوجه برخي آثار باستاني شود ولي نمي توان به بهانه اينكه در جايي اثر باستاني وجود دارد، آن منطقه را به حال خود رها كرد.
اكنون، مردم مناطق پيراموني سد سيوند، براي زندگي و كشاورزي خويش، نيازمند آب هستند و معقول نيست به خاطر آثار به جا مانده از اجداد مردمان حاضر، آنها را در خشكسالي و فقر رها كرد هر چند كه لازم است پيش از آبگيري سد، عمليات نجات بخشي آثار باستاني منطقه با بهره گيري از تجربيات كشورهايي مثل مصر صورت گيرد.
تازه اين بهانه اي شده براي كاوشهاي سريعتر و عميقتر در منطقه درحالي كه ساير نقاطي كه در صف كاوش باستان شناسان قرار داشته اند به تعويق افتاده!
كمي به علم مهندسين وطني نه . به خارجي ها هم اعتماد كنيم.
از خانم عبادي بپرسيد كه فايده ايشان براي جامعه اي كه دارند از امكاناتش استفاده مي كنند چه بوده كه اينطور دارند سنگ حقوق بشر آن را به سينه مي زنند.