عصرايران ورزشي ؛مصطفي بدرالسادات - تيم ملي فوتبال ايران باز هم باخت تا حسرت قهرماني در جام ملت هاي آسيا 35 ساله شود. ايران پس از آن كه در سال هاي 1968 ،1972 و 1976 سه دوره متوالي قهرمان بلامنازع جام ملت هاي آسيا شد ،هرگز نتوانست جايگاه از دست رفته اش را بازيابد.
تيم ملي فوتبال ايران ،در حالي شنبه شب به مصاف كره جنوبي رفت كه در پي سه برد در برابر تيم هاي عراق ،كره شمالي و امارات متحده عربي ، دچار غروري كاذب شده بود و با ادعاهاي افشين قطبي كه "تيم كره را مثل كف دستش مي شناسم" و "پيروزي قطعي است" ، نه در زمين فوتبال ،كه در آسمان سير مي كرد!
تيم كره جنوبي اما از همان دقايق اول ، حمله كرد و تهاجمي ظاهر شد تا فوتباليست هاي ايراني را در لاك دفاعي فرو برد.
در شبي كه باختيم ، تيم ايران بي هيچ تعارفي بسيار بد بازي كرد و شمار موقعيت هاي گلش بسيار اندك بود. ما حتي تا دقيقه 91 صاحب موقعيت كرنر هم نشديم!
خط دفاعي ايران ،هر چند خوب عمل كرد و بارها مانع دستيابي كره اي ها به گل شد ،اما به همان ميزان ،خط حمله ايران ، بي كفايت ،در هم ريخته و بي برنامه بود و جز چند حركت نيم بند فردي و چند شوت بي حاصل ،كار گروهي خاصي از آن نديديم.
خط حمله تنها زماني خودي نشان داد و حركتي كرد كه ديگر خيلي دير شده بود ، يك گل خورده بوديم و تنها يك نيمه 15 دقيقه اي در اختيار داشتيم كه البته در اين دقايق سنگين هم كه چيزي براي از دست دادن نداشتيم ، حملات ،هر چند كمي بيشتر ،اما همچنان بي برنامه بودند.
باخت تيم ملي در شب دوحه ، تلخ و گزنده بود ،اما واقعيت اين است كه برد ،حق كره اي ها بود كه بر خلاف رقباي ايراني شان ، تنبل و تن پرور ظاهر نشدند و 120 دقيقه دويدند و تا لحظه آخر ،عطش گل زني داشتند.
واقعيت تلخي كه براي چندمين بار در قطر ثابت شد اين است: ما ديگر قدرت برتر فوتبال آسيا نيستيم ، فوتبال ايران ،مدت هاست كه حركت به سمت فرسودگي و درجه دوم شدن را آغاز كرده است و اين ،البته حق كشوري است كه ورزش آن ،گروگان سياسيوني است كه از ورزش ،فقط دعوا بر سر اين كه چه كسي جلوي دوربين برود را بلد هستند.
وقتي در اين مملكت ، باشگاه هاي مطرح را به هيات مديره هايي مي سپارند كه بعضي از اعضاي آن ،قبل از عضويت در هيات مديره ، حتي استاديوم نرفته و زمين فوتبال را از نزديك نديده اند ،نتيجه بهتر از اين نمي شود.
لب مطلب اين است:فوتبال در ايران به نان داني گروهي خاص تبديل شده است به بهاي حيف و ميل پول هاي ميلياردي مردم و خرد كردن مداوم اعصاب ميليون ها ايراني.